บทที่ 178

หากเป็นแองเจลีน เธอจะไม่ตื่นต่อให้นาฬิกาปลุกดังหากเธออยู่จนดึกดื่น

"ผมจะไปเรียกคุณแม่" ด้วยกังวลว่าคุณแม่ของเขาจะนอนอุตุจนคุณพ่อของเขาสอนบทเรียนให้เธอเมื่อเขารู้เข้า เจนสันผู้ชาญฉลาดจึงตัดสินใจจะขึ้นไปข้างบนเพื่อปลุกแม่ของเขาก่อนที่คุณพ่อจะทำให้เธอลำบาก

"ปล่อยให้เธอนอน เจนส์!"

เจนสันหันไปมองความเมตตาของพ่อเขาอย่างประหลาดใจ

"คุณพ่อ ดูเหมือนคุณพ่อจะไม่ได้เกลียดคุณแม่อีกแล้ว!" เจนสันอุทานหลังจากผ่านไปนาน เขาซ่อนความตื่นเต้นไม่อยู่

เจย์นำเบเกิลที่เขาทำออกมา เจนสันมองเบเกิลแล้วถาม "คุณพ่อ คุณพ่อทำมื้อเช้าจริงเหรอเนี่ย?"

เจนสันคิดว่าพ่อของเขาดูแปลกไปนิดหน่อยในวันนี้

เจย์ขมวดคิ้วใส่เจนสัน "ลูกดูพูดเยอะนะวันนี้"

เมื่อถูกกล่าวหาอย่างหนัก เจนสันปฏิเสธทันที "เปล่าสักหน่อย"

เมื่อคิดได้ว่านั่นมันไม่เหมาะสมมากที่เขาจะพูดกับลูกชายออทิสติกของเขา เขารีบแก้สถานการณ์ทันที "คุณพ่อหวังว่าลูกจะทำแบบนี้ต่อไป"

ในตอนนั้นเอง โรสก็พุ่งลงมาข้างล่างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเธอเห็นว่ามื้อเช้าถูกวางลงบนโต๊ะแล้ว เธอก็ตะลึงและงุนงง

"ขอโทษ ฉันตื่นสาย" โรสเกาหัวที่กระเซอะกระเซิงของเธอแล้วมองเจย์ด้วยท่าทางรู้สึกผิด

เธอรวบรวมความกล้าเพื่อรอรับการแก้แค้นขนานใหญ่จากเจย์!

เจย์ยังคงมีสีหน้าเช่นเดิมและจ้องเธออย่างไม่เปลี่ยนแปลง เขากล่าว "ทำไมเธอถึงวิ่งเตลิดเปิดเปิงในเช้าตรู่อย่างกับคนบ้าแบบนั้น? ไม่กลัวว่าเธอจะทำเด็ก ๆ กลัวรึไง?"

ร็อบบี้น้อยเผยรอยยิ้มแพรวพราวของเขาให้เจย์แล้วปกป้องคุณแม่ของเขาจากความประมาทและไม่ใส่ใจของเธอ "คุณพ่อครับ ไม่คิดเหรอว่าผู้หญิงที่จริงใจและไม่โอ้อวดแบบคุณแม่น่ะ น่ารักจะตาย?"

เจย์ "..."

เขามองลูกชายอย่างหมดคำพูด ร็อบบี้น้อยขูดรีดทุกส่วนของสมองของเขาทั้งวันเพื่อพยายามให้พ่อกับแม่ของเขาคืนดีกัน

"งั้นลูกก็ชอบผู้หญิงแบบนั้นสินะ หืม? แหงล่ะ แม่ลูกเหมือนกันเลย" เจย์คิดแล้วกล่าวออกมา