บทที่ 18

ในเวลาตอนเย็น เจย์กลับมา

โรสนั่งบนโซฟาใบหน้าบวมและจมูกเขียวในขณะที่เธอถือหนังสือบทกวีไว้ในมือ มีผ้ากอซหนาพันรอบมือขวาของเธอ เธอจ้องมองเจย์อย่างขมขื่น

“ดูเหมือนว่าคุณจะคิดมากเมื่อคุณขอให้ฉันทำความสะอาดชามในตู้ด้านล่าง” โรสกล่าวอย่างไม่พอใจ

เจย์เดินมาหาเธอแบบลวก ๆ ถอดเสื้อสูทที่ตัดเย็บพิเศษด้วยมือ ปลดเนกไทสีดำของเขาและจ้องมองไปที่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ บนโซฟา

“ทำหน้าแบบนั้นคืออะไร? คุณพยายามแบล็กเมล์ฉันเพื่อเงินหรือเปล่า” ริมฝีปากที่เซ็กซี่และมีเสน่ห์พ่นคำที่ฟังเเล้วขัดหูออกมาอีกครั้ง

ผิวของโรสซีดมาก ดูเหมือนว่าการทุบเพียงเล็กน้อยจะทำให้เธอช้ำได้อย่างง่ายดาย

ด้วยความที่เจนสันดึงตัวเธอออกไปด้วยความรุนแรงขนาดนี้นอกจากเขาจะเขวี้ยงบล็อกของเล่นใส่หน้าเธอแล้ว ใคร ๆ ก็นึกได้ว่าตอนนี้เธอรู้สึกอับอายแค่ไหน

โรสลุกขึ้นยืนทันที เงยหน้าขึ้นมอองไปที่เจย์ เธอดีดนิ้วกลางของเธอและคำรามว่า "ท่านอาเรสถ้าคุณต้องการแก้แค้นฉันอย่าได้ลังเล แต่อย่างน้อยโปรดใช้สมองของคุณด้วย เมื่อคุณทำมันก็อย่าเกี่ยวข้องกับเด็กที่ไร้เดียงสา"

รูม่านตาของเจย์ขยายออก—

ทันใดนั้นเขาก็คว้ามือเล็ก ๆ ของเธอไว้ โรสอ้าปากค้างด้วยความเจ็บปวด

เจย์ดันนิ้วกลางของเธอลงแล้วเขาก็พูดด้วยท่าทางเย็นชาและเจ้ากี้เจ้าการว่า“ ฉันอยากจะล้างขยะในตู้ด้านล่างมาโดยตลอด แต่อย่างที่เธอรู้ฉันมีโรคย้ำคิดย้ำทำ ดังนั้นช่วยทิ้งมันเมื่อเธอออกไปจากที่นี่ด้วย”

หน้าอกของโรสลุกเป็นไฟด้วยความโกรธและเธอก็เดือดดาล “แน่นอนถ้านั่นคือสิ่งที่คุณต้องการ แต่เจนสันล่ะ? คุณเคยเข้าใจความรู้สึกของเขาบ้างไหม?”

เจย์ลดเสียงลงเพื่อให้มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน ด้วยน้ำเสียงที่ดุร้ายไม่แพ้กันเขาเปล่งเสียงอย่างไม่พอใจ “แล้วคุณคิดถึงความรู้สึกของเขาเหรอ เมื่อคุณทอดทิ้งเขาไป?”

โรสทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรงการประณามของเจย์ทำให้เธอละะอายใจและอักอ่วนในทันที ทั้งหมดทุกสิ่งที่เธอต้องการทำคือซ่อนตัวอยู่ใต้ก้อนหิน

"ฉันผิดไปแล้ว" เธอเงยหน้าขึ้นและจ้องมองไปที่เขาทั้งน้ำตา “ถ้าฉันรู้ว่ามันจะทำให้เขาเจ็บปวดมากขนาดนี้ฉันจะไม่มีวันทิ้งเขาที่นี่และเลี้ยงดูเขาด้วยตัวเองแม้ว่าฉันจะต้องร้องขอชีวิตก็ตาม!”

เจย์จ้องไปที่ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นและววตาแห่งความรังเกียจ "ออกไปซะ!"

โรสคว้ากระเป๋าถือของเธอจากโซฟาและวิ่งออกไปด้วยความละอายใจ

เจย์ทิ้งร่างของเขาจมลงบนโซฟา แม้ว่าเขาจะแก้แค้นโรส แต่เขาก็ไม่รู้สึกถึงความสุขแม้แต่น้อยเมื่อเห็นว่าเธอดูละอายใจเพียงใด

โรสพูดถูก เพื่อที่จะแก้แค้นเธอ เขาลากเจนสันผู้บริสุทธิ์เข้ามาเกี่ยวข้อง เขาจะมีความสุขได้อย่างไรถ้าเขาทำร้ายลูกชายของเขาเอง?

จู่ ๆ เจย์ก็ตระหนักได้ว่าตัวตนที่ทรงพลังของเขาไม่มีทางที่จะกลับมาหาโรสได้ เจย์ทำร้ายแม่ของลูกชายและทำร้ายเจนสันด้วย

เจย์ไปที่ห้องของเจนสันชั้นบน เมื่อเขากำลังจะเคาะประตูของเจนสัน จู่ ๆ ประตูก็ถูกเปิดออก

สีหน้าของเจนสันสงบมากทำให้เจย์ประหลาดใจเล็กน้อย ที่ผ่านมามันยากที่จะทำให้เจนสันสงบลงได้เมื่อเขาคลั่งเดือด บางครั้งเจย์ต้องใช้ยาเพื่อทำให้เขาสงบลง

"เจนสัน ถ้าลูกไม่ชอบเธอ คุณพ่อจะบอกเธอว่าไม่ต้องมาพรุ่งนี้" เจย์ลูบหัวของเจนสัน

เจนสันพูดอย่างเรียบ ๆ ว่า "พ่อตัดสินใจเองเลย"

เจย์ตะลึงเล็กน้อย เจนสันดูเหมือนจะไม่ได้จะผลักไสโรสอย่างที่เขาคาดหวัง

'มันแปลก เมื่อใดก็ตามที่คนแปลกหน้าเข้ามาในบ้าน เจนสันไม่เคยชอบใครเลย นอกจากนี้ยังมีเหตุการณ์ที่ตาดไม่ถึงระหว่างพวกเขาในวันนี้ เจนสันควรรังเกียจเธอแบบสุด ๆ ไปเลยไม่ใช่หรือ?’

"บทกวีที่เธออ่านก็ไม่เลว" ทันใดนั้นเจนสันก็พูดขึ้น

ใบหน้าหล่อเหลาของเจย์ตกตะลึง

“ลูกกำลังชมเธออยู่หรือเปล่า?”

"ผมแค่ระบุข้อเท็จจริง!"

"อ่านให้พ่อหน่อยสิ!" เจย์อยากรู้อยากเห็นขึ้นมา ลูกชายของเขาไม่เคยสนใจงานวรรณกรรมเลย แต่จู่ ๆ เขาก็รับรู้ถึงความงดงามของบทกวี

เจนสันที่กำลังลังเล