บทที่ 186

”ใครเป็นคนสอนลูกพูดเปรียบว่าจะไม่ปล่อยให้กลุ่มหมูมากินและทำลายกะหล่ำปลีที่ดีแบบนั้น”

“น้าโจเซฟินครับ”

โรส "... " ดูเหมือนว่าเธอกับโจเซฟินจะต้องคุยกัน

สายตาของเธอเปลี่ยนไปที่เจนสันที่ดูไม่สบายใจ “แล้วลูกล่ะ เจนส์? ทำไมพูดคำหยาบปัญญาอ่อนกับครูแบบนั้น?”

เจนสันกัดริมฝีปากและนิ่งเงียบ

โรสปฏิบัติต่อลูกชายของเธอไม่เหมือนกัน นับตั้งแต่ร็อบบี้น้อยเริ่มฝึกเทควันโด เขาผ่านการฝึกฝนที่ยากลำบากมานับไม่ถ้วนและตอนนี้ก็มีผิวหนังที่แข็งเหมือนหมี เธอจะตีเขาสองสามครั้งและมันจะรู้สึกเหมือนว่าเธอกำลังกระตุ้นเขา

ในทางกลับกัน เจนส์เติบโตมาในครอบครัวอาเรสโดยเป็นความต้องการของเขาที่อยู่ด้วยอย่างระมัดระวัง บวกกับความหมกหมุ่นเล็กน้อยของเขา โรสยังอ่อนโยนต่อเขาเป็นพิเศษ

“เจนส์ แม่จะไม่ทุบตีลูกหรือดุลูก แม่แค่อยากรู้ว่าทำไมลูกถึงพูดคำพูดที่ไร้มารยาทเหล่านั้นแม่สามารถช่วยลูกแก้ไขข้อผิดพลาดของลูกและทำให้ลูกเป็นเด็กที่โดดเด่นและน่ารักยิ่งขึ้นถ้าลูกบอกแม่ ตรง ๆ นะ”

ภายใต้คำแนะนำที่อดทนและอ่อนโยนของโรสในที่สุดเจนสันก็พูดว่า “ครูพูดในบรรดาหมูน้อยสามตัว ตัวโตขี้เกียจ ตัวที่สองมีความเฉลียวฉลาดเล็กน้อย และมีเพียงตัวที่สามเท่านั้นที่ขยันขันแข็งและจริงจัง เธอถามผมว่าผมอยากเป็นหมูตัวไหน ผมบอกว่าคนปัญญาอ่อนเท่านั้นที่จะตอบคำถามนี้ได้เพราะผมไม่อยากเป็นหมู”

โรสตะลึง

แม้ว่าคำถามจะฟังดูแปลก ๆ แต่ครูก็ถามด้วยความอยากรู้ ครูแค่พยายามทดสอบการรับรู้อุปนิสัยของเด็ก ๆ และมันก็บังเอิญว่าลูกชายของเธอเป็นเด็กอัจฉริยะที่ฉลาดพอในลักษณะความคิดของเขา

“เฮ้อ” โรสถอนหายใจ “เจนส์ ไปท่องเรื่องราวของหมูน้อยทั้งสามอีกครั้ง แล้วค่อยมาเล่าให้แม่ฟังว่าลูกชอบหมูตัวไหนและทำไมถึงชอบนะ”

เจนสัน ลุกขึ้นยืน

ร็อบบี้น้อยมองไปที่เจนสันที่ยังคงเหมือนเดิมและร้องออกมาด้วยความไม่เชื่อ “แม่ไม่ยุติธรรมทำไมแม่ตีก้นผมเมื่อผมทำอะไรผิดพลาดแต่แม่ให้อภัยเจนสันเมื่อเขาทำอะไรผิดพลาดล่ะ?”

โรสลังเลและพูดอย่างมีไหวพริบว่า “นั่นเป็นเพราะลูกใช้กำลังเอาชนะเพื่อนเรียนคนอื่น ๆ ในขณะที่เจนส์วิพากษ์วิจารณ์ครูคนหนึ่ง ลูกคนหนึ่งใช้ความรุนแรงด้วยมือในขณะที่อีกคนใช้ปากโต้แย้ง ด้วยเหตุนี้แม่จะชี้แจ้งลูกทั้งสองด้วยวิธีเดียวกัน ลูกตีอีกคน ดังนั้นแม่จะตีเพื่อสอนลูก เจนส์วิพากษ์วิจารณ์ครู ดังนั้นแม่จะทำให้เขาใช้ปากของเขาพูดเล่าสาเหตุพวกนั้นออกมาให้ได้”