บทที่ 189

ภายใต้การเล้าโลมการหลอกล่อและเล่ห์เหลี่ยมอย่างต่อเนื่องของโจเซฟิน โรสไม่ยืนกรานและไม่ได้ไปโรงพยาบาลอีกต่อไป

โชคดีที่ตัวชี้วัดของการตรวจเลือดที่หมอทำกับเจย์นั้นเป็นโชคที่ดีที่เขาไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรง ดังนั้นเขาจึงถูกย้ายไปที่ห้องพักฟื้นทั่วไป แต่เมื่อโรสเข้ามาในห้องพักฟื้น เธอได้รับการต้อนรับด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งของเจย์และออร่าที่ไม่พึงประสงค์ที่เล็ดลอดออกมาจากเขา

บนเตียงโรงพยาบาลข้าง ๆ เขาคือคนไข้หญิงสาวที่จ้องมองไปที่เจย์เหมือนคนโง่ที่หลงรัก

ทันทีที่โรสเข้ามา เจย์ก็โกรธมากเมื่อเขาถามเธอ “ทำไมเธอถึงจองห้องพักฟื้นทั่วไปให้ฉัน?”

เมื่อเห็นว่าเขาเป็นคนที่มีความอดทน ประกอบกับคำพูดของโจเซฟินในช่วงก่อนหน้านี้เกี่ยวกับการที่บริษัทของเขาประสบปัญหา ซึ่งเป็นสิ่งที่บังคับให้เขาต้องเข้าสังคมแม้ว่าเขาจะเป็นคนที่ดื่มไม่เก่งก็ตาม... โรสเห็นอกเห็นใจเจย์จากก้นบึ้งของหัวใจและปลอบใจเขาในทางที่ดีว่า “ฉันไม่ได้เป็นคนจองห้องพักฟื้นทั่วไปให้นาย หมอเป็นคนตัดสินใจโดยพิจารณาจากความรุนแรงของอาการป่วยของนาย”

“ฉันต้องการออกจากโรงพยาบาลเดี่ยวนี้” เจย์สั่งอย่างโมโห

โรสเหลือบมองไปที่ผื่นขึ้นที่หลังมือของเขาและปลอบใจเขาอย่างใจดี “อดทนอีกสักพัก ท่านอาเรส ทันทีที่หมอบอกว่านายสามารถออกจากโรงพยาบาลได้ ฉันจะทำตามขั้นตอนเพื่อพานายออกจากที่นี่ตามที่นายต้องการทันที”

เจย์อยู่ในความโกรธที่พุ่งสูงมากและจ้องมองที่โรสด้วยความโกรธเกรี้ยว “เธอมีสิทธิ์อะไรในตัวฉันงั้นเหรอ? ใครให้เธอบอกฉันว่าต้องทำอย่างไร?”

โรสพึมพำราวกับว่าเธอทำผิด “ฉันไม่ได้อยากมาที่นี่และสัมผัสกับความโกรธเกรี้ยวของนายเช่นกัน แต่น้องสาวของนายค่อนข้างอยากจะดูแลปีศาจน้อย ๆ ของเราที่บ้านมากกว่าที่จะมาโรงพยาบาลเพื่อดูแลนาย ฉันคิดว่าเธอเป็นคนเลือดเย็นในตอนแรก แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอพูดถูกแล้ว นายเป็นแค่นักดื่มตัวร้ายที่เริ่มตะคอกทุกคนทันทีที่นายสร่างเมา… นายน่ากลัวมากจนเธอกลัวที่จะมาเยี่ยมนาย!”

เจย์ดูตะลึง “โจเซฟินพูดอย่างนั้นจริงเหรอ?”

โรสพยักหน้า

เจย์คว้าเครื่องพ่นยาจากโต๊ะข้างเตียงแต่ก็ปล่อยมันออกมาอย่างหงุดหงิดเมื่อเขานึกถึงคำพูดของโจเซฟินที่บอกว่าเขาเป็นคนดื่มเหล้าแย่มาก เขาตะโกนใส่โรส “ไปบอกหมอว่าฉันอยากอยู่ห้องเดี่ยว”

โรสพูดไม่ออก “ท่านอาเรส นี่คือโรงพยาบาล ไม่ใช่โรงแรมที่นายมีสิทธิ์เลือกระหว่างห้องวีไอพีห้องเดี่ยว หรือห้องรวม นี่คือสถานที่ช่วยชีวิต ไม่ใช่สถานที่สำหรับสนุก…”

เจย์มองไปที่โรสขณะที่เธอพูดไม่หยุด “ทำไมเธอถึงส่งฉันมาที่โรงพยาบาลนี้? ทำไมไม่ไปโรงพยาบาลแกรนด์เอเชีย?”

โรสตอบว่า “การช่วยชีวิตก็เหมือนกับการดับไฟ ทำไมนายถึงอยากไปอยู่ไกล ๆ ?”