บทที่ 2

เจย์ อาเรส ได้รับของขวัญที่ไม่คาดคิด นั่นคือเด็กแรกเกิด

เมื่อเขามองไปที่ทารกน้อยที่ถูกห่อไว้ด้วยผ้าซึ่งกำลังส่งเสียงร้องอยากอาหาร ชั้นน้ำแข็งหนาดูจะปกคลุมใบหน้าอันหล่อเหลาของเจย์

“แม่ของเด็กอยู่ที่ไหน?” เขาถามผ่านฟันที่ขบแน่น ดวงตาฉายแววความอันตรายออกมา

ผู้หญิงคนนั้นกล้าดียังไงถึงได้เอาเมล็ดพันธุ์ของเขาไป แต่หลีกเลี่ยงความรับผิดชอบที่จะดูแลเด็ก?

“ขออภัยด้วยครับท่าน” ผู้ส่งเด็กน้อยกล่าว “แม่ของเด็กคนนี้ตายที่โรงพยาบาล จากภาวะการคลอดลำบากครับ”

เจย์พลันเคร่งเครียดขึ้นและรู้สึกพูดไม่ออก เขาใช้เวลาค่อนข้างนานในการประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน ไฟในดวงตาของเขาผสมปนเปกับประกายความสงสัย “ตาย?”

ชายคนนั้นพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และเปิดรูปของโรสผู้สิ้นลมให้เจย์ดู

“คุณอาเรส นี่คือรูปที่ระลึกของโรสที่เราถ่ายมา ผมสามารถส่งให้คุณได้ถ้าคุณต้องการ—”

เจย์กวาดสายตามองจอโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว หญิงสาวในรูปมีร่างกายพองอืด ใบหน้าบวมของเธอซีดขาวเหมือนศพเบ้าตาของของเธอเบิกกว้าง จ้องมองผ่านหน้าจอเข้ามา

จะเป็นใครไปได้อีกถ้าไม่ใช่โรส?

เมื่อเจย์ ผู้เป็นพวกย้ำคิดย้ำทำ เห็นรูปโรสที่ตายลงแล้ว ความเห็นอกเห็นใจและความเมตตาของเขาพลันสลายหายไปทันที

“ไม่! บอกฉันมา เธอถูกฝังอยู่ที่ไหน?”

“สุสานหมายเลข 674 ที่ภูเขาสามง่ามครับ”

เจย์คว้าเด็กทารกแล้วเข้าบ้านไปอย่างเร่งรีบ

ในจุดที่ไม่ห่างออกไปนัก โรสจ้องมองผ่านหน้าตาของรถสีน้ำตาลของเธอ ทันทีที่ร่างสูงของเจย์ถอยกลับเข้าไปในตัวบ้าน ความบูดบึ้งปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ

แม้แต่ข่าวการตายของเธอก็ไม่สามารถทำอะไรความเยือกเย็นของเขาได้

บางที ที่เธอสามารถหลอกเขาได้อย่างง่ายดายคงเป็นเพราะเขาไม่ได้รักเธอเลยสักนิด

ความโหยหาชายคนนี้ จะได้มลายหายไปสักที ตลอดกาล

หากความรักตลอดสองชั่วชีวิตของเธอยังไม่สามารถเจาะเข้าไปในหัวใจของเขาได้ ทำไมเธอต้องพยายามต่อไปกันล่ะ?

…

ห้าปีต่อมา

ภายนอกสนามบินของเมืองหลวง

โรสดันกระเป๋าเดินทางไปด้านหน้า เธอใส่หมวกเบสบอล แว่นกันแดดอันใหญ่ และหน้ากากปิดปากสีดำ

ใบหน้าที่เล็กเท่าฝ่ามือของเธอถูกบังแทบมิด นั่นทำให้เธอค่อนข้างดูตลกไม่น้อย

ด้านหลังของเธอคือเด็กน้อยผู้งดงามทั้งสอง

เป็นเด็กอายุห้าขวบที่ค่อนข้างสูงกว่าเพื่อนในรุ่นเดียวกัน

เด็กชายสวมใส่เสื้อที่มีรอยปักรูปปีกบนไหล่ คู่กับกางเกงทรงหลวมและรองเท้าไนกี้สีดำ สกู๊ตเตอร์ใต้เท้าของเขาขยับไปมาอย่างกลมกลืนไปกับร่างกาย

เด็กหญิงถัดจากเขาทำผมเปีย เธอใส่ชุดเจ้าหญิงสีชมพู ใบหน้าของเด็กหญิงก็เรียบเนียนและขาวราวกับเอลฟ์ในเทพนิยายแฟนตาซี

เพียงแค่พวกเขาเดิน ก็สามารถดึงดูดความสนใจและคำชมจากผู้คนจำนวนมากที่เดินผ่านไปมา

“ว้าว! เป็นเด็กที่น่ารักอะไรอย่างนี้! พวกเขาเป็นดาราเด็กรึเปล่าน่ะ?”

“พ่อแม่ของเด็กต้องมียีนแบบไหนกันถึงได้ให้กำเนิดเด็กที่น่ารักขนาดนี้ออกมาได้?”

โรเบิร์ตกับโรเซ็ต ดูจะคุ้นเคยกับสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาเคยแม้แต่แสดงท่าทางตามที่คนพวกนั้นขอเพื่อที่จะถ่ายรูป คนที่เดินผ่านไปมารักการถ่ายรูปเด็กทั้งสองคนนี้ เช่นเดียวกับการความสดใสเวลาเด็กๆทั้งสองโต้ตอบกับพวกเขา

“ผมโรเบิร์ต พี่ชาย”

“หนูโรเซ็ต น้องสาว”