บทที่ 210

'แล้วเราจะช่วยเขารังแกโรสทำไมสมัยก่อน?'

ในบ้าน ก้อนความน่ารักทั้งสามได้ปีนขึ้นเตียงของตัวเองเพื่อนอนแล้ว

เจย์อุ้มโรสตรงไปที่ห้องเขา ในตอนที่เขาวางเธอลงบนเตียง โรสก็พลันเปิดดวงตาที่เต็มไปด้วยความโหยหา

เจย์ดึงเก้าอี้มานั่งตรงหน้าเธอ เขาเตือนเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง "จำเรื่องนี้ไว้โรส เธอดื่มได้อย่างมากที่สุดก็หกแก้ว และเธอต้องดื่มไวน์แดงที่มีอุณหภูมิต่ำกว่าอุณหภูมิห้อง

เขาคิดว่าเธอตื่นและสร่างแล้ว แต่หลังจากมองหน้าเขาอย่างมึนงงเป็นเวลานาน เธอก็ยื่นมือของเธอไปลูบหน้าเขา

"เจย์บี้!" เธอเรียกออกมาอย่างแผ่วเบา

เจย์ตัวแข็งค้างเหมือนรูปปั้น

มีเพียงแองเจลีนของเขาที่เรียกเขาแบบนั้น

แม้แต่โจเซฟินก็ไม่กล้าเรียกเขาด้วยชื่อนี้

"เธอคือแองเจลีนรึเปล่า?" เขาพยายามกดความตื่นเต้นในขณะที่รอคอบคำตอบของเธอ

พวกเขากล่าวกันว่าแอลกอฮอล์คือเซรั่มความจริง เธอจะบอกความจริงเขารึเปล่า?

เธอน้ำตาไหลพรากแล้วร้องไห้ในขณะที่ผลักเขาออกไป "ทำไมนายถึงต้องรังแกฉัน? และหลังจากยั่วโมโหฉันเธอไม่ต้องการฉันด้วยซ้ำ?"

เจย์ตะลึงแต่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

"แองเจลีน!"

การเคลื่อนไหวเดียวของเธอเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง เมื่อน้ำตาของเธอไหลออกมา สิ่งสกปรกในกระเพาะของเธอก็พุ่งขึ้นอย่างน่าสิ้นหวัง เธอช่วยไม่ได้ที่จะต้องอาเจียนใส่เจย์จนหมดไสเหมดพุง

กลิ่นเปรี้ยวที่หนาแน่นทำให้สภาพจิตใจที่ดีของเจย์กระเด็นหายไปเลย

เขายืนขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ แล้วทำความสะอาดห้องก่อนจะเข้าห้องอาบน้ำ

หลังจากเขากลับออกมาจากอาบน้ำ โรสก็หลับไปอีกครั้ง

บางทีเธอคงอาจจะกำลังฝันร้ายอยู่ คิ้วของเธอจึงยังคงขมวดอยู่

เจย์ยื่นมือออกไปลูบคิ้วของเธอในขณะที่กล่าวอย่างแผ่วเบา "ฉันจะไม่นังแกเธออีกแล้ว แต่เธอต้องเชื่อฟังฉัน"