บทที่ 220

เมื่อ เจย์ อาเรส ปลอบเธอไม่สำเร็จ เขาก็โกรธอย่างน่าประหลาด “โรส ลอยล์รู้ขอบเขตของเธอเอง”

โรสจ้องมองเขากลืนน้ำลายและพูดอย่างไม่ระแวง “ฉันไม่ได้ขอร้องให้นายช่วยฉันสักหน่อยจริงไหม?”

เจย์ยอมแพ้เธอโดยสิ้นเชิง “ผมไม่สามารถยุ่งกับคุณได้เลย”

หลังจากนั้น บรรยากาศในรถก็กลายเป็นน้ำแข็ง

ทั้งสองคนไม่พูดกัน เมื่อเกรย์สันเห็นว่าประธานไม่มีความสุข เขาก็รีบเปิดเพลง หวังจะปรับบรรยากาศ

เพลงนี้มาจากคอนเสิร์ตของแองเจลีน เซเวียร์ เจย์และโรสมอบความรู้สึกเย็น ๆ ลงให้กันและกัน เมื่อเขาได้ยินเสียงของแองเจลีน ทันใดนั้นเจย์ก็รู้สึกได้ถึงความโกรธที่เพิ่มขึ้นภายในตัวเขากลับมาอีกครั้ง คนโง่เขลานี้ เขาบ่นใส่เกรย์สัน "ปิดซะ"

โรสจ้องมองเจย์ที่ไม่พอใจ โดยคิดว่าเธอหลงใหลเขา แต่เขาก็ไม่สามารถแม้แต่จะทนฟังเสียงของเธอได้ ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเหมือนพวกเขายืนอยู่บนปลายโลกทั้งสองด้าน

“แต่ฉันอยากได้ยินเพลงนี้” เธอประท้วงเบา ๆ

เจย์จ้องมองเธอ หลังจากเห็นแววตาในสายตาของเธอ มุมริมฝีปากของเขาก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย

“คุณรู้ไหมว่านักร้องคือใคร?” เขาถาม

โรสลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ส่ายหัว “ไม่รู้!”

ทันทีที่เธอพูด ความเป็นเด็กของโรสก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เธอเบิกตากว้างสีดำมืดและจ้องตรงไปที่เจย์ เธอเริ่มเปร่งเสียงของตัวเองพูดว่า “แต่เธอก็มีเสียงที่น่ารักราวกับว่ามันสามารถบรรเทาความกังวลทั้งหมดที่ทำให้จิตใจของคนที่รู้สึกแย่ให้ดีขึ้นได้ นายไม่คิดอย่างนั้นเหรอ?”

เจย์ไม่สามารถคิดเห็นด้วยตัวเองได้ “อื้ม”

คนขี้โม้อะไรอย่างนี้!

โรสตัดสินใจที่จะบอกไปอีกครั้ง “เกรย์สัน ท่านอาเรสก็ชอบเพลงนั้นเช่นกัน กรุณาเปิดเสียง”

หากปราศจากคำสั่งโดยตรงของท่านประธาน เกรย์สันจะกล้าเปิดเพลงด้วยตัวเองได้อย่างไร?

เขาไม่ได้เป็นใบ้ เห็นได้ชัดว่าโรสเป็นคนที่อยากฟัง

"เปิดมัน!" เจย์สั่ง