บทที่ 231

กลับมาถึงบ้าน หลังจากนั้นก็เจย์วางถุงที่ซื้อของทั้งสี่ใบออก เขาก็หยิบล็อคลายนิ้วมือออกจากกล่องเครื่องมือ และรื้อล็อคทองเหลืองที่ประตูอย่างช่ำชองเพื่อซ่อมประตูให้มีล็อคลายนิ้วมือป้องกันอย่างแน่นหนา

โรสตกใจเกินกว่าจะเชื่อและรีบหยุดเขา “นี่คือบ้านของฌอน ท่านอาเรส นายไม่สามารถทำลายมันโดยไม่ได้รับอนุญาตได้หรือเปล่า?”

มือของเจย์ไม่หยุดเคลื่อนไหว “กุญแจทองเหลืองไม่ปลอดภัยเท่ากับการล็อกด้วยลายนิ้วมือ” เขากล่าวอย่างตรงไปตรงมา

“ทำไมแม่กุญแจทองเหลืองจึงไม่ปลอดภัยละ?” โรสงุนงง

เจย์จ้องมองเธอและพูดออกมาสองสามคำ “มันไม่ใช่แม่กุญแจที่ไม่ปลอดภัย แต่เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้”

โรสหัวเราะ

เธอคิดว่าเขาเป็นห่วงความปลอดภัยของเด็ก ๆ “ถ้าอย่างนั้น เธอเคยเห็นผู้ค้ามนุษย์ที่มีความเป็นสุภาพบุรุษและร่ำรวยเหมือนท่านเบลไหม?”

เจย์โยนเครื่องมือในมือลงบนพื้นและจ้องมองเธออย่างไม่พอใจ “ถ้าอย่างนั้น เธอเคยเห็นผู้ค้ามนุษย์ที่หล่อและรวยเหมือนฉันไหม?”

‘อืม ...

‘เขายังจำได้ไหมที่ฉันขอให้เด็ก ๆ เรียกเขาว่าผู้ค้ามนุษย์’

เจย์จ้องมองใบหน้าที่เขินอายของโรสและพูดว่า “ฌอนเป็นหมาป่าในชุดแกะ แต่เธอคิดว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษหน้าตาที่มีเสน่ห์ของเขาเป็นเพียงผิวเผิน เธอควรระวังเขาตลอดเวลา”

โรสรู้สึกอึดอัดมากขึ้น เมื่อเขาพูดมากขึ้น “นายกลัวว่าเขาจะทำอะไรที่ไม่ดีกับฉันหรือเปล่า?”

หูของโรสเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความลำบากใจหลังจากที่เธอพูด บางที เธออาจจะตีความผิดในสิ่งที่เขาพูด

เจย์หยิบคู่มือขึ้นมาจากพื้นและยื่นให้เธอ “อ่านรายละเอียดให้ฉันฟังหน่อย”

โรสโกรธมาก “นายอ่านไม่ออกหรือยังไง?”

“ถ้าเธอรู้ว่าฉันกำลังเปลี่ยนล็อคเพื่อความปลอดภัยของเธอ อย่างน้อยเธอก็ช่วยฉันหน่อยไม่ได้เหรอ?”

“แน่นอน อะไรก็ได้” โรสพูด

อย่างไรก็ตาม เธอก็แอบยินดี เจย์กังวลเรื่องความปลอดภัยของเธอ ที่ไม่เคยมีวันเกิดขึ้นแบบนี้แน่ ๆ?

เธออ่านเนื้อหาของคู่มือในขณะที่เขายังคงติดตั้งตัวล็อคต่อไป