บทที่ 233

ในที่สุดโรสก็รีบปิดตาและหลับไป

เจย์ได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอของเธอและลืมตาขึ้น

เขาพลิกตัวนอนตะแคงและมองใบหน้าที่หลับใหลของเธอ รูปลักษณ์ของเธอแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่ความคล้ายคลึงกับแองเจลีนนั้นไม่อาจปฏิเสธได้

เขาไม่เคยมองหน้าเธอตรง ๆ เลย บางทีอาจเป็นเพราะรูปลักษณ์ของเธอไม่เหมือนเดิม เขาพยายามทำความเข้าใจกับเธอน้อยมากตั้งแต่เมื่อเจ็ดปีที่แล้ว เมื่อเธอยอมทิ้งตัวเธอทั้งหมดเพื่อแต่งงานกับเขา

ในตอนนั้น พวกเขาสามารถใช้เวลาร่วมกันอย่างมีความสุขได้ แต่เขาก็ใช้เวลาทั้งหมดอย่างสูญเปล่า

เขาทำร้ายเธออย่างหนัก และเธอได้เรียนรู้วิธีซ่อนรอยแผลเป็นของเธอเอง

เจย์ยกมือขึ้นแตะแก้มของโรสเบา ๆ

ผู้หญิงคนที่เขาทำให้เจ็บปวดที่สุดคือผู้หญิงที่เขารักมากที่สุด

เขากอดเธอไว้ใกล้กับร่างกายของเขา ปล่อยให้ความสันโดษของเขาในช่วงหลายปีที่ผ่านมาถูกชะล้างไปด้วยความสุขของการปรากฏตัวของเธออีกครั้ง

ในตอนนี้สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือเธอและลูก ๆ เขาจะขออะไรได้อีก?

ถ้าเขาเสียใจนั่นคงเป็นลูกสาวที่เธอคลอดออกมาในขณะที่แต่งงานกับชายอื่น

เจย์รู้สึกปวดใจทุกครั้งที่นึกถึงผู้ชายที่ไม่รู้จักคนนั้น

เขามีแต่โทษตัวเองที่ไม่ดูแลเธอเมื่อเจ็ดปีก่อน

ดวงอาทิตย์ขึ้นในวันรุ่งขึ้น

โรสสะดุ้งตื่น เธอตกใจตื่นเมื่อรู้ว่าเธออยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของใครอีกคน

เธอฝืนลืมตา และสิ่งแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าที่หล่อเหลาของเจย์

โรสตกใจมาก เธอค่อย ๆ ขยับแขนของเขาออกไปอย่างระมัดระวังและยกขาของเขาที่พาดตรึงอยู่บนลำตัวของเธอ เธอลุกจากเตียงแทบจะวิ่งออกจากห้อง

เด็ก ๆ ทิ้งโน้ตไว้บนโต๊ะกาแฟ เธอสามารถบอกได้ว่าลายมือนั้นเป็นของร็อบบี้ แต่เจนส์และเซ็ตตี้ได้เพียงลงนามในกระดาษโน้ตด้วย

หมายเหตุอ่าน:

คุณพ่อ คุณแม่

เมื่อคืนพวกคุณนอนหลับสบายหรือเปล่า? เจนส์บอกว่าคุณพ่อน่ากลัวทุกครั้งที่หงุดหงิด ถ้าเราปลุกก็เหมือนก้าวขาผิดออกจากบ้าน พวกเราเลยไม่กล้ารบกวนพวกคุณ เราออกไปโรงเรียนด้วยตัวเองได้ นอกจากนี้เรายังสามารถรับประทานอาหารเช้าได้ด้วยตัวเอง ไม่ต้องกังวล