บทที่ 239

นาฬิกาบนผนังยังคงเดินต่อไป

เกือบจะถึงเวลาไปรับเด็ก ๆ จากโรงเรียนอนุบาลแล้ว เจย์เหลือบมองโรสที่ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เขายืนขึ้นอย่างเงียบ ๆ และเดินไปที่ประตู “ฉันจะไปรับเด็ก ๆ”

โรสมองเขาด้วยความสะใจสุด ๆ “ขอบคุณมาก!” เธอไม่รู้สึกอยากเคลื่อนไหวตลอดทั้งวัน

เธอได้รับโทรศัพท์จากฌอนไม่นานหลังจากที่เจย์จากไป

“ตอนนี้คุณว่างไหม โรส? ผมอยากคุยกับคุณ”

โรสเดินไปที่หน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานในห้องนั่งเล่น เธอดึงผ้าม่านออกและเห็นรถเฟอร์รารีของฌอนอยู่ข้างนอก จอดอยู่ข้างถนน

“เอาล่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” โรสวางสายและหยุดคิดไปชั่วครู่

เธอคิดว่าตอนนี้เธอมีเหตุผลในการเข้าใกล้ฌอน แต่ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของเธอทำให้เธอไม่สบายใจ

ช่างติดตั้งเฟอร์นิเจอร์ประกอบเตียงเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาบอกลาโรสอย่างสุภาพ “เตียงพร้อมใช้งานแล้ว คุณผู้หญิง หากคุณมีปัญหาอื่น ๆ คุณสามารถโทรไปที่หมายเลขฝ่ายบริการลูกค้าได้เลยนะครับ”

“ฉันจะไปส่งพวกคุณกลับนะคะ”

โรสและช่างติดตั้งเฟอร์นิเจอร์ลงลิฟต์ไปชั้นล่าง

ที่ทางเข้าของคลาวดี้ ดรีม ฌอนสวมชุดสูทสีขาวและดูเหมือนเจ้าชายสง่างาม เขาเป็นภาพที่น่าตื่นตาในยามพลบค่ำ

ฌอนยิ้มเมื่อเห็นโรส “โรส!” เขาทักทายเธอ

โรสยิ้มอย่างเขินอายเมื่อเธอเห็นฌอน “มันยากนะที่คุณจะมาตามหาฉัน บอกฉันมาสิ คุณมาที่นี่เพื่ออะไร?”

ฌอนพยักหน้าและกล่าวว่า “ไปกับผมนะ ผมจะเลี้ยงคุณเป็นอาหารมื้อเย็น”

โรสลังเล แต่สุดท้ายก็เดินตามฌอนไปในรถของเขาอยู่ดี

เจย์เห็นรถของฌอนออกไปตอนที่เขากำลังเดินทางกลับบ้านพร้อมกับเด็ก ๆ เขาสังเกตเห็นร่างที่คุ้นเคยในเบาะหลัง และสายตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที

“นั่นคือลุงฌอน! แม่กำลังคบกับลุงฌอน!” เซ็ตตี้พูดออกมา

ร็อบบี้จ้องไปที่เซ็ตตี้อย่างไม่มีความสุข “ไม่มีอะไรที่น่ายินดีตรงไหน”

“ลุงฌอนเป็นคนดีกับคุณแม่ ในที่สุดเธอก็จะมีความสุขถ้าแต่งงานกับเขา” เซ็ตตี้กล่าว