บทที่ 268

เธอแค่ไม่ต้องการที่จะย้าย

เจย์พูด “แต่แม่แซคคารี่ของฉันแก่เกินไปที่จะเดินขึ้นบันไดแล้ว”

โรสทำได้แค่ยอมจำนน

ดังนั้น หลังอาหารค่ำ โรสจึงขึ้นไปชั้นบนเพื่อย้ายข้าวของของเธอ

เจย์เรียกเด็กน่ารักทั้งสามคนว่า “ลูก ๆ เลือกห้องไหนก็ได้บนชั้นสองนะ แต่อย่าลืมอยู่ห่างจากคุณพ่อด้วย”

เจนสัน อาเรส สอดมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋ากางเกงและพยักหน้าอย่างเย็นชา “ผมเข้าใจแล้วครับ”

ร็อบบี้น้อยรู้สึกสับสนเล็กน้อยและถามเจนสันว่า “เจนส์ ทำไมพ่อไม่ปล่อยให้เราอยู่ข้าง ๆ เขาล่ะ?”

เจนสันพูดโดยไม่หันกลับไปมองว่า “นั่นเป็นเพราะนายไม่ใช่แม่”

ร็อบบี้น้อยมีความเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งทันที “โอ้!”

เซ็ตตี้น้อยทำหน้าตาบูดบึ้งใส่เจย์ “ไม่มีใครอยากอยู่ข้าง ๆ คุณลุงหรอก!”

เมื่อโรสย้ายเครื่องใช้ในห้องน้ำของเธอลงมาจากชั้นสี่ เธอพบว่าห้องส่วนใหญ่บนชั้นสองถูกเด็กซนทั้งสามเข้าใช้งานจนเต็ม

เหลือแต่ห้องข้าง ๆ เจย์

ห้องทั้งสามห้องที่อยู่ห่างจากห้องคุณพ่อของพวกเขามากที่สุดถูกครอบครองโดยเจนสันซึ่งจะใช้เป็นห้องศึกษา ห้องนอน และห้องของเล่นของเขา

สำหรับร็อบบี้น้อย เขาอาศัยอยู่ในห้องสามห้องถัดจากเจนสัน เป็นห้องนอน ห้องเปียโนและห้องออกกำลังกาย

ในทางกลับกัน เซ็ตตี้น้อยต้องการเพียงสองห้องเท่านั้นคือห้องนอนและห้องสตูดิโอ

โรสไม่อยากอยู่ข้าง ๆ เจย์เธอจึงไปถามเจนสันลูกชายของเธอว่า “เจนส์ แม่ขอเปลี่ยนห้องกับลูกได้ไหม?”

เสียงของเจย์ฟังดูเหมือนปีศาจแทรกเขามาขณะที่เขาพูดว่า “โรส อย่ารังแกบีบคั้นเด็ก ๆ ”

ดังนั้น โรสจึงทำได้แค่เดินไปที่ห้องนอนของเจย์ในขณะที่ถือของเครื่องใช้ในห้องน้ำของเธอ

ในขณะที่เธอกำลังเดินผ่านเจย์ จู่ ๆ เขาก็ยื่นมือออกมา ดังนั้น โรสจึงมองเขาด้วยความประหลาดใจ “ท่านอาเรส ——”