บทที่ 290

เขาคิดว่าเธอคือแองเจลีนอย่างแน่นอน ความรักที่เธอมีให้แก่เขาและตระกูลเซเวียร์นั้นถูกเปิดเผยและไม่ซ่อนเร้นแม้แต่น้อย แม้ว่าเธอจะกลับมาหาเขา 7 ปีแล้วก็ตาม แต่เขาก็จำเธอไม่ได้เพราะหัวใจไม่สนใจสิ่งรอบข้าง!

เขายอมให้ตัวเองทำร้ายเธอขนาดนี้ได้อย่างไร?!

“อย่ากังวลไปเลย คุณปู่เซเวียร์จะต้องหายดี เชื่อฉันสิ” เขาบอก

โจเซฟินจอดรถ ในขณะที่เธอเดินออกจากลานจอดรถ เธอได้เห็นฉากที่หน้าตกใจอยู่เบื้องหน้า

พี่ใหญ่ของเธอกับพี่สะใภ้อยู่ใกล้ชิดกันมาก ทั้งคู่มองตากันอย่างรักใคร่ เหมือนคู่รักที่หลงใหลในความรัก

ให้ตายสิ เธอไม่เห็นอะไรเลยหรอ?

ประติมากรรมน้ำแข็งเดินได้ประจำบ้านมองพี่สะใภ้ด้วยสายตาร้อนแรงอย่างคาดไม่ถึง

โจเซฟินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เธออยากจะกดปุ่มถ่ายภาพเพื่อบันทึกช่วงเวลาที่หายากนี้ไว้

เมื่อสบโอกาส เธอจะใช้ภาพอันแสนอบอุ่นนี้ไว้ต่อลองกับเจนสันกับร็อบบี้น้อยให้ช่วยเธอทำอะไรบางอย่างที่พวกเขาน่าจะทำได้

โจเซฟินวางกล้องไว้ในตำแหน่งที่บุคคลทั้งสองยืนอยู่หน้าประตูรั้วเหล็กสีขาวสไตร์อาหรับ เธอกดปุ่มกล้อง ทันทีที่แตะปุ่ม ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น...

ในตอนนั้นเอง เจย์ถูกครอบงำอย่างฉับพลัน เขาจูบบนหน้าผากของโรสอย่างนุ่มละมุนเหมือนกับแมลงปอบินไถลข้ามบนผิวน้ำ จากนั้นเขาก็มองไปที่โรสอย่างอ่อนโยน

โจเซฟินมองไปที่ภาพดังกล่าวอย่างตกตะลึง

เป็นเวลาเดียวกับที่เจย์และโรสมองไปที่โจเซฟิน และเห็นโทรศัพท์ในมือของเธอ ทั้งคู่เข้าใจในทันทีว่าเธอกำลังทำอะไร

“เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน” เจย์เดินเข้าหา

“พี่ชาย รูปนี้มันมีค่ามาก ขอแหละ ปล่อยให้ฉันได้เก็บมันไว้นะ?” โจเซฟินขอร้อง

เจยื่นมือออกมา ตาของเขาหรี่ลง รัศมีแห่งความเย็นยะเยือกพุ่งออกจากร่างของเขา

โจเซฟินส่งโทรศัพท์ให้เขาอย่างเชื่อฟัง

เจย์มองภาพที่เขากำลังจูบแองเจลีน การปรากฏตัวของแองเจลีนกลับกลายเป็นความสงบสุขและราบเรียบ