บทที่ 305

“นั่นอาจเป็นเพราะความประมาทของผมเมื่อคืน ปาปารัสซี่จึงสามารถใช้ผลประโยชน์จากผมได้” เจย์แสดงใบหน้าที่เหมือนชั้นของน้ำค้างแข็งปกคลุมใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา

บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความยากลำบากใจของท่านปู่อาเรสปรากฏให้เห็นถึงความกระตือรือร้นที่สามารถอ่านใจที่กำลังเปลี่ยนแปลงที่เล็กที่สุดได้ “เจย์ นายใช้ชีวิตเงียบ ๆ มาหลายปีแล้ว ปาปารัสซี่ในเมือง อิมพีเรียล ไม่มีอำนาจใด ๆ หรอก ใครกล้าเหยียบนิ้วเท้าของนายกัน”

“ผมเข้าใจครับปู่” ดวงตาของเจย์เต็มไปด้วยความมืด “ผมจะทำให้ความจริงกระจ่างเกี่ยวกับเรื่องนี้เองครับ”

“ปาปารัสซี่เป็นคนที่น่าเกลียดอย่างแน่นอน แต่ในฐานะตระกูลอาเรส นายควรระมัดระวังคำพูดและการกระทำของตัวเอง อย่าให้ตัวหนอนที่ซ่อนอยู่เหล่านั้นมีโอกาสทำร้ายนายได้อีก” ท่านปู่อาเรสกล่าวต่อ

“ฉันได้ยินมาจากแม่ของนายว่าโรสออกจากสวนคฤหาสน์ไปแล้วใช่ไหม?”

“ใช่ครับ” เจย์พูดอย่างเสียใจ

ท่านปู่อาเรสมองไปที่สีหน้าผิดหวังที่ไม่สามารถเข้าใจได้ของหลานชายของเขาและรู้สึกว่าตัวเองกำลังกลืนความโกรธของเขา “ตั้งแต่โรสออกจากสวนคฤหาสน์ จากนี้เป็นต้นไปนายควรตัดใจจากความรักที่ไม่เหมาะสมที่นายมีต่อเธออย่างเด็ดขาด นอกจากนี้ลูกสาวของเธอก็ไม่ใช่ทายาทอาเรส ดังนั้น เมื่อเซ็ตตี้หายแล้วให้ส่งเธอกลับไปหาโรสซะ”

หลังจากลังเลเล็กน้อย ท่านปู่พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและก้องกังวาน “พวกเราคือทายาทของอาเรสทั้งหมด ไม่ควรยกคนนอกมาเป็นของเราเอง นี่เป็นกฎมาหลายปีแล้ว ดังนั้นอย่าลืมมัน”

“เซ็ตตี้น้อยไม่ใช่คนนอกนะ ปู่” เจย์แย้งอย่างรุนแรง

“นามสกุลของเธอคือ ลอยล์—” ท่านปู่อาเรสดุอย่างโกรธเกรี้ยว

เจย์ยืนกรานอีกครั้ง “ไม่นะครับ เธอคือ อาเรส!”

ดวงตาของท่านปู่อาเรสเริ่มสงสัย “นายกำลังพูดอะไร?”

จากนั้น เจย์จึงอธิบายเบา ๆ ว่า “เธอเป็นลูกสาวของผมเอง”

ท่านปู่อาเรสตอบด้วยความโกรธ “นายชอบเป็นพ่อเลี้ยงของเธอขนาดนั้นเลยเหรอไง?”

เจย์ยังคงทำอะไรไม่ถูกและไม่ลดละ “ไม่ใช่ในฐานะพ่อเลี้ยง ในฐานะพ่อผู้ให้กำเนิดของเธอครับ”

ท่านปู่อาเรสเบิกตากว้าง “นายพูดอะไรของนาย?”