บทที่ 338

เธอก็อาจอ้างเช่นนั้นเช่นกัน “ใช่ แล้วถ้าฉันชอบเขาล่ะ?”

การแสดงออกที่ไม่แยแสของเจย์แตกเป็นชิ้น ๆ ในทันที

“ฉันตามใจเธอมากเกินไปใช่ไหม โรส ลอยล์ ? นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงเป็นคนเกเรขนาดนี้?” มือของเขาเอื้อมไปที่ด้านหลังศีรษะของเธออย่างรวดเร็ว เขาดึงกระชากแรง ๆ เพื่อทิ้งความเจ็บปวดไว้บนหนังศีรษะของเธอ

เมื่อโรสถูกบังคับให้เอียงศีรษะไปข้างหลังริมฝีปากของเขาก็จู่โจมไปข้างหน้า

หนังศีรษะของโรสชาด้วยความเจ็บปวดกับน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาของเธอ

น้ำตาเย็น ๆ หยดลงบนหลังมือของเขา ราวกับเศษน้ำแข็งที่ลุกเป็นไฟ

ในไม่ช้า เจย์ปล่อยเธอไป เมื่อมองย้อนกลับไปที่ความโกรธเกรี้ยวในดวงตาของเธอ ไฟที่โหมกระหน่ำภายในตัวเขาดับลงเมื่อก้อนน้ำแข็งดูเหมือนจะขจัดความอบอุ่นในหัวใจของเขา

“ออกไป” เขาหันกลับมาและดุทันที

โรสรีบหนีออกไป

เมื่อปิดประตูลง ความกังวลจะหลั่งเลือดออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ในสายตาที่รุนแรงของเจย์

…

เช่นเดียวกับสัตว์ร้ายที่อ้าปากกว้าง ขู่ว่าจะกลืนกินทุกสิ่งเมื่อมันตื่นขึ้นมาก่อนที่จะยอมสยบลง

บนทางเดินนั้นมีร่างเล็กกระทัดรัด เดินล่องลอยอย่างไร้จุดหมายและแกว่งไปมาขณะที่เดินอย่างเยือกเย็นโดยที่แขนพันรอบตัว

ร่างสูงตามมาข้างหลังไม่ไกลหรือใกล้เกินไป

ร่างดังกล่าวเดินตามเธอไปจนถึงอาคารกลางของบริษัท เบล มันยืนอยู่ตรงจุดเดิมอย่างไร้วิญญาณแม้ในขณะที่เฝ้าดูเธอเข้ามาในอาคารอย่างปลอดภัย

ณ อาคารกลางห้องรับรองของประธาน

ฌอนยืนอยู่ตรงหน้าหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน เขาจ้องมองด้วยแขนของเขาไขว้กันไปที่ร่างที่อยู่ชั้นล่าง

การเยาะเย้ยและถากถางเกิดขึ้นในสายตาของเขา “โอ้ ท่านอาเรส นายไม่รู้ว่าความงามของเฮเลนทำให้ตกต่ำงั้นเหรอ?”

“คุณเบล” โรสผลักเปิดประตู

“คุณกำลังมองหาฉันใช่ไหม?”

ฌอนหันกลับมาหาโรสด้วยดวงตาแดงก่ำ “เขารังแกคุณหรือเปล่า?”

โรสยังคงเงียบ