บทที่ 355

“คนจะเข้าใจผิดฉัน” โรสพูดขณะที่เธอกัดริมฝีปาก นอกจากนี้ ดวงตาของเธอเริ่มฉีกขาด เผยให้เห็นใบหน้าของเธอที่น่าเวทนา

“คนจะเข้าใจผิดอะไร?” เจย์ขมวดคิ้ว

‘เธอมาจากนอกโลกหรือไง? ทำไมทุกคำพูดที่ออกมาจากปากของเธอดูลึกลับและสับสนขนาดนี้?’

ดวงตาสีดำไข่มุกของโรส จ้องมองมาที่เขา “มันเป็นเพราะนาย ถ้านายต้องการให้ฉันตาย นายสามารถบอกฉันได้เลย ฉันสามารถกระโดดลงจากตึก กระโดดลงไปในมหาสมุทร หรือแม้แต่กรีดข้อมือ มีหลายพันวิธีที่ฉันจะทำให้นายพอใจ ทำไมนายต้องบังคับให้ฉันดื่มของน่าขยะแขยงขนาดนั้น?”

เจย์ดึงเบรกรถโรลส์-รอยซ์ ทำให้รถหยุดอยู่ข้างถนน

เขามองกลับไปที่เธอ ยัยบ๊องผู้น่าสงสารที่มีน้ำตานองหน้า และเขาไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

“เธอหมายถึงวันนั้นที่บอกว่าฉันทำเอชไอวีเหลวเข้าไปในตัวเธอ ทำให้เธอติดเชื้อโรคนั่น— เป็นโรคแปลก ๆ ที่เธอพูดใช่ไหม?” เขาถามด้วยความไม่แน่ใจ

“นายจะบอกไม่ได้เป็นคนทำงั้นเหรอ? ฉันมีตุ่มแดงทั่วผิวหนัง และฉันรู้สึกอ่อนแอ ทั้งหมดนี้เป็นอาการของมัน” โรสตอบอย่างเย็นชา

เจย์เป็น… คนโง่

“โรส ลอยล์ ทำไมลูกหมูถึงตายรู้ไหม?”

เขารู้สึกแย่เพียงรู้ว่าเขาถูกคนโง่ทั้งสองทำให้หลงผิด ไม่ต้องพูดถึง เขารู้หลังจากละครตบตาเรื่องดังกล่าวที่ถูกจับได้แล้วนั่นทำให้เขาเลิกยุ่งกับพวกเขาบนถนนในเวลากลางวันแสก ๆ

โรสไม่รู้ตัวว่าเขากำลังล้อเลียนเธอ เธอจึงพูดจบประโยค “เพราะมันโง่”

เจย์ดึงริมฝีปากของเขา “ยังคิดไม่ออกอีกใช่ไหม?”

ในที่สุด โรสก็รู้สึกตัวและตะคอกกลับไปว่า “นายกำลังดูถูกฉันเหรอ? นายเป็นหมูทั้งครอบครัวของนายซึ่งสร้างเรื่องขึ้นมา”

ทันใดนั้น ดวงตาของเจย์ก็เย็นลง

ในทางกลับกัน โรสทำลำคอหดลง เธอกลัวว่าเขาจะโกรธเคือง

เจย์เหยียบคันเร่งกับมีการแสดงออกที่มืดมนบนใบหน้าของเขายังคงอยู่

เมื่อพวกเขามาถึงโรงพยาบาล แกรนด์ เอเซีย โรสยึดมือไปจับข้างประตูรถ

ในขณะเดียวกัน เจย์ยืนอยู่ข้างรถด้วยสีหน้าบึ้งตึง “โรส ลงมาเถอะ”

“ฉันไม่ไป ถ้าฉันเข้าไป ข่าวว่าฉันติดโรคจะแพร่กระจายไปทั่วเมือง… และฉันคงจะเสียหน้าตลอดไป”

“แกรนด์ เอเซีย เก็บข้อมูลของคนไข้ไว้เป็นความลับ” เจย์อดทนพูดออกไป

“ยังไงฉันก็จะไม่ไป ถ้าฉันทำ ฉันจะถูกบันทึกว่าติดไวรัสในบันทึกประวัติของฉัน”

“โรส เธอไม่ได้ติดโรคนั้น ฉันไม่ได้เลี้ยงเจ้าไวรัสนั่นไว้สักหน่อย!”