บทที่ 358

โรลส์-รอยซ์กำลังจะจอดที่สวนบันทึกรัก อย่างไรก็ตามโรสกระโดดออกจากรถก่อนที่มันจะหยุด

เมื่อเด็ก ๆ เห็นแม่ของพวกเขา พวกเขาก็วิ่งไปหาเธอด้วยความตื่นเต้น

"คุณแม่! คุณแม่! "

โรสอ้าแขนกว้างและกอดเด็กทั้งสามไว้แน่น

เซ็ตตี้น้อยร้องไห้อย่างเด็ก ๆ "คุณแม่ หนูคิดถึงคุณแม่มาก มากเลยค่ะ!"

ความรู้สึกผิดผุดขึ้นในใจของโรส

เธอไม่สามารถพบความสงบสุขในขณะที่เธอทอดทิ้งลูก ๆ ของเธอ

ร็อบบี้น้อยก็พูดขึ้นมาอย่างฉับพลัน “คุณแม่ครับ คุณพ่อบอกว่าคุณแม่ป่วยและนั่นคือสาเหตุที่คุณแม่ซ่อนตัวจากพวกเรา คุณแม่ไม่ต้องกลัว ไม่ว่าคุณแม่จะเป็นยังไง เราจะไม่รังเกียจคุณแม่นะครับ”

โรสตกตะลึง เมื่อความอบอุ่นพุ่งเข้ามาในหัวใจของเธอ

มันเป็นความรู้สึกที่ลูก ๆ ของเธอและเจย์มอบให้เธออย่างพร้อมเพรียง เธอรู้สึกขอบคุณที่เขารักษาศักดิ์ศรีของเธอต่อหน้าเด็ก ๆ

เจนสันพูดว่า "เอาล่ะ คุณแม่เหนื่อยแล้ว ให้เธอเข้าไปในบ้านเพื่อพักผ่อนสักหน่อย"

เด็กทั้งสามรายล้อมแม่ของพวกเขา ขณะที่พวกเขาเดินเข้าไปในบ้าน

โจเซฟินที่อยู่ข้างหลังพวกเขาดูเหมือนจะผิดหวัง "เด็กสามคนนั้นร้ายกับฉันเสมอแต่ปฏิบัติต่อคุณแม่ของพวกเขาเป็นอย่างดี? นั่นเป็นพฤติกรรมที่ค่อนข้างแตกต่างกันมาก"

เจย์พูดอย่างเมินเฉย "ถ้าเธอเธอชอบเด็ก ก็ไปหาผู้ชายมามีลูก"

โจเซฟินหยุดฝีเท้าและมองไปที่เจย์ มันเหมือนกับว่าคำสาปที่กักขังเธอมาหลายพันปีในที่สุดก็ถูกเพิกถอน

"พี่ชาย นี่นายจริงจังไหม? นายจะไม่กลับคำพูดของนายนะ?”

เจย์พยักหน้าและพูดอย่างเคร่งขรึม “โจเซฟิน เธอไม่ใช่เด็กอีกต่อไป ฉันจะไม่จำกัดวงเพื่อนของเธอถ้า...”

เจย์หยุดชั่วครู่ก่อนที่จะพูดต่อ "ถ้าเธอเจอผู้ชายที่เธอชอบก็พาเขามาบ้าน เพื่อให้พวกเราดูสิ"

โจเซฟินกอดเจย์อย่างตื่นเต้น “ขอบคุณพี่ใหญ่”

จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นและพูดด้วยรอยยิ้มว่า“ ไชโย! ในที่สุดฉันก็ได้รับอิสรภาพแล้ว"