บทที่ 36

นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่ "เจนสัน" เริ่มเรียนในโรงเรียนมาและ

ผู้ปกครองของเขาถูกเรียกมา

ดังนั้น เมื่อเจย์ได้รับสายจากครูอนุบาลโทรหา เจย์จึงเซถอยหลัง "เกิดอะไรขึ้นกับเจนสัน?"

"มันคงไม่ถูกต้องหากให้พูดในโทรศัพท์ จะดีกว่าหากคุณกรุณามาที่โรงเรียนค่ะ" กับผู้ปกครองที่ไม่มีเบื้องหลังยิ่งใหญ่อะไร คุณครูจึงไม่จำเป็นต้องสุภาพมากเกินความจำเป็นนัก

เจย์รีบเร่งรุดไปที่โรงเรียนอนุบาล

ในห้องพักครู เขาเห็น "เจนสัน" ยืนหันหน้าเข้ากำแพงสีขาว เขาถูกบังคับให้พิจารณาสิ่งที่ตัวเองทำ

เมื่อคุณครูเห็นเจย์ ลมหายใจของเธอถึงกับขาดช่วงไปเพราะความงดงามของเขา เขาสูงและหุ่นดี เช่นเดียวกับบรรยากาศอันหยิ่งยะโสที่ลอยอยู่รอบกายของเขา ทำให้เธอถึงกับพูดไม่ออกอยู่ช่วงหนึ่ง

คุณพ่อของเจนสันช่างน่าทึ่งจริง ๆ!

เขาดูดีมากกว่าพวกดาราดังทั้งหมดด้วยซ้ำ

สวรรค์ ถ้าเธอรู้มาก่อนว่าคุณพ่อของเจนสันจะหล่อเหลาขนาดนี้ เธอคงไม่มีทางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาในโทรศัพท์ก่อนหน้านี้แน่

เจย์สังเกตเห็นนิดหน่อยว่าเขากลายเป็นจุดสนใจของครูสาวคนนี้ไปแล้ว เขาเดินไปหา "เจนสัน" แล้วจับลูกชายของเขาให้หันกลับมา

"ลูกทำอะไรไป?" เขาถาม

ร็อบบี้น้อยส่ายหน้ารัวไม่หยุด

คิ้วของเจย์ขมวดเป็นปม เจนสันไม่เคยโกหก ถ้าเขารู้สึกว่าเขาไม่ได้ทำผิด แปลว่านั่นเป็นความผิดของครู

เจย์พุ่งสายตาอันหนาบเหน็บไปยังครูสาวแล้วตวาด "เกิดอะไรขึ้น?"

ความรู้สึกของผู้นำอันสมบูรณ์แบบกระจายตัวผสมเข้ากับอากาศทันที

ครูสาวพลันกระวนกระวายเพราะหัวใจของเธอตื่นตระหนก คำพูดที่เธอคิดเอาไว้พลันออกมาจากปากทันที

"เจนสัน… เขาชกต่อยกับเพื่อนร่วมห้อง… นักเรียนคนอื่นล้วนมีแผลช้ำและบวมค่ะ..."

สายตาของเจย์เปลี่ยนไปทองที่นักเรียนที่ยืนขนานกับเจนสัน เขาเห็นอาการบาดเจ็บบนใบหน้าของเด็กพวกนั้น คิ้วของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย

"เจนสัน ลูกเจ็บรึเปล่า?"

มากกว่าเรื่องการหาเหตุผลเรื่องการทำผิดของลูกชายเขา เจย์กังวลเรื่องสภาพร่างกายของลูกเขามากกว่า

ร็อบบี้น้อยพยักหน้า สายตาอันใสซื่อของเขามองไปที่พ่อของตัวเอง