บทที่ 387

เจย์อุ้มโรสกลับไปที่หอท่าเรือหอมหวนซึ่งหมอประจำตระกูลมาพร้อมกับยาของเขาอย่างรวดเร็ว

หลังจากตรวจสุขภาพอย่างรวดเร็ว เขาสรุปว่า “นายหญิงโรสมีอาการที่เรียกว่าโรคโลหิตจางจากภาวะขาดสารอาหาร”

เจย์ขมวดคิ้วขณะจ้องไปที่รายงานการตรวจสุขภาพที่เต็มไปด้วยลูกศร

หลังจากหมอออกไป เจย์ก็นั่งเหมือนความคิดว่างเปล่าล่องลอยอยู่ข้างเตียง

หัวใจของเขากำแน่นเมื่อดวงตาของเขาสอดส่องไปที่แก้มบุ๋มของโรส

เธอใช้ชีวิตแบบไหนมาตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา?

ภายใต้การดูแลของเธอ ลูก ๆ ของพวกเขาเติบโตขึ้นอย่างมีสุขภาพดีในขณะที่ตัวเธอเองก็ใช้ชีวิตยุ่งเหยิงสินะ

บางทีอาจถึงเวลาที่เขาต้องใช้มาตรการพิเศษ

หลังจากที่เธอตื่นขึ้นมาแล้ว โรสก็ได้พบกับสายตาของเจย์ที่จ้องมองกลับมาที่ตัวเธอเองอย่างหดหู่

เมื่อชินกับการแสดงออกที่สง่างามของเขาแบบนั้นมาตลอด โรสไม่สามารถขจัดความรู้สึกที่รบกวนอยู่เหมือนมีบางอย่างผิดปกติออกไปได้

ความกลัวจากเห็นสีหน้าเขา เธอจึงคว้ามือของเจย์ด้วยความกลัว “ท่านอาเรส ฉันจะตายเหรอ?”

ความขบขันสว่างวาบในดวงตาของเขา

“แล้วเธอมีคำพูดสุดท้ายจะบอกไหม?” เขาถามอย่างใจเย็น

“หลังจาก…ฉันตาย แล้วนาย…ยังคงเป็นพ่อม่ายได้ไหม?” ดวงตาที่เหมือนหมาน้อยของเธอกระพริบไปที่เขาขณะที่เธอพึมพำอย่างอับอาย

“ไม่ได้”

“ถ้าอย่างนั้น ถ้าคุณจะหาแม่เลี้ยงให้เจนส์และลูกคนอื่น ๆ ของเรา นายจะต้องหาผู้หญิงที่นุ่มนวลเหมือนฉันได้ไหม? ผู้หญิงประเภทที่ไม่สามารถเอาชนะร็อบบี้ในการต่อสู้ ไม่สามารถชนะเจนส์ ในการโต้แย้ง หรือไม่ชนะเซ็ตตี้ในแง่ของการสร้างปัญหาโดยไม่มีเหตุผล ด้วยวิธีนี้ ฉันจะไปอย่างสงบแม้หลังจากที่ฉันตายไปแล้ว”

มุมปากของเจย์กระตุกอย่างตั้งใจ

“เธอเป็นห่วงเด็ก ๆ เหรอ?”

ตาของโรสแดงก่ำ “ใช่สิ”

“ถ้าอย่างนั้นช่วยดูแลตัวเองและใช้ชีวิตให้ดี ๆ หน่อย หรืออย่างอื่น ฉันคงให้สัญญาไม่ได้ว่าจะหาผู้หญิงแบบไหนมาทรมานลูก ๆ ของเธอ”

โรสกระโดดขึ้นด้วยความตกใจ “นายต้องโหดร้ายขนาดนี้เลยเหรอ ท่านอาเรส? พวกเขาก็เป็นลูกของนายเหมือนกันนะ”