บทที่ 402

จู่ ๆ ชายคนนั้นก็ยกเข็มฉีดยาขึ้น “นี่คือยาที่เราเพิ่งคิดค้นขึ้นมา เราต้องการใครสักคนที่จะทดสอบมัน การเป็นหนูทดลองของเราฟังดูเป็นอย่างไรบ้าง?”

ในตอนนั้น ชายคนนั้นก็เดินเข้าไปหาโรสและฉีดเข็มฉีดยาเข้าที่แขนของเธอก่อนที่เธอจะรู้ตัว

จากนั้น ชายคนนั้นก็หยิบสร้อยคอรูปหัวกะโหลกออกมาจากกระเป๋าเสื้อและแกว่งมันต่อหน้าโรส

“ฉันก็ต้องสะกดจิตเธอเหมือนกัน ฉันต้องการปลูกถ่ายความทรงจำใหม่ให้กับเธอ…” ชายคนนั้นพูดอย่างมุ่งร้าย

สายตาของโรสจ้องมองไปที่สร้อยคอหัวกะโหลก มันเป็นของเจย์บี้

ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมีสร้อยเส้นเดียวกัน?

“คุณคือใคร?”

“การสอดรู้สอดเห็นเป็นเรื่องอันตราย นายหญิง”

ยาเริ่มออกฤทธิ์หลังจากนั้นไม่นาน…โรสรู้สึกว่าสติของเธอเริ่มหลุดลอยออกไป

เสียงดังตุ้บ โรสล้มลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว

“ดีจริง ๆ ผลนั้นมันเร็วดี จิตอ่อนแออะไรเช่นนี้” ชายคนนั้นเก็บสร้อยเธอไว้

“ซึ่งหมายความว่าประสิทธิภาพของยาใหม่ของเราได้รับการปรับปรุงอย่างดี”

“พาเธอไป เฝ้าดูเธอหลังจากที่เธอตื่นเพราะอาจมีความผิดปกติของฤทธิ์ยาและจากนั้นส่งเธอออกไปหากทุกอย่างเรียบร้อยดี”

“ครับ ท่าน”

…

ในเวลาเดียวกัน การสนทนาของพวกเขาก็จบลงในที่สุด พวกเขาเดินลงไปมาข้างล่าง เจย์ก็รู้ว่าทันทีว่าโรสหายไป

ความตื่นตระหนกที่ไม่คาดคิดผุดขึ้นในอกเขา เขาใช้มือกดหัวใจของเขา เจย์รอให้ความเจ็บปวดที่ถูกแทงบรรเทาลงก่อนที่ขายาว ๆ ของเขาจะเริ่มวิ่งตามหา

“โรส ลอยล์… เธออยู่ที่ไหน?”

เขากวาดสายตาไปทั่วสวนของหอท่าเรือหอมหวนทั้งหมด แต่ก็ไม่เห็นอะไรเลย

เมื่อมองดูสายฝนที่โปรยปรายภายใต้ท้องฟ้าที่มืดมิด เจย์บังคับตัวเองสงบลง