บทที่ 433

“ฉันคิดว่าเครื่องครัวของนายไม่ต้อนรับฉันที่นี่เลย ท่านอาเรส มันดูเหมือนว่าฉันไม่ควรจะมาที่นี่บ่อย ๆ ในอนาคตนะ!” หลังจากนั้นไม่นาน ในที่สุดโรสก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

เจย์เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ โรสแสดงออกด้วยท่าทีที่จะบอกว่า ‘ฉันจะไม่ทำอาหารอีกแล้ว’ เขียนไว้ทั่วใบหน้าของเธอ!

“ให้ฉันทำเถอะนะ” เจย์เดินไปหยิบแป้งจากมือเธอ จากนั้น เขาก็เริ่มปรุงอาหาร

โรส ผู้ซึ่งกำลังเบื่อ ก็เริ่มพูดคุยไม่รู้จบ “นายทำอาหารได้เหรอ ท่านอาเรส?

“มันไม่สมเหตุสมผลเลย เพื่อน ๆ บอกฉันว่าผู้ชายที่ทำอาหารได้คือผู้ชายที่หาเงินไม่ได้

“แต่ดูเหมือนว่านายจะทำอาหารยุโรปแบบง่าย ๆ ได้ ถ้าจะพูดแบบไม่อ้อมค้อมกับนายเลยนะ อาหารยุโรปไม่ได้ตรงใจทุกคนเสมอไป นอกจากนี้ การกินมันอย่างต่อเนื่องจะทำให้นายท้องอืดเหมือนลูกโป่ง…”

เป็นเพราะเธอไม่ชอบอาหารยุโรป!

เจย์กำลังทอดเบคอนและไข่อย่างรวดเร็วในขณะที่เธอพูดพึมพำออกไปเรื่อย ๆ

โรสเห็นเบคอนสีน้ำตาลทองและแสดงอาการอยากกินด้วยการเลียริมฝีปากของเธอ

“ฉันกินได้เลยไหม?” โรสถามอย่างน่าเวทนา

เจย์เหลือบมองเสื้อผ้าของเธอที่เปื้อนแยมแล้วขมวดคิ้ว “ไปเปลี่ยนเสื้อดีกว่าแล้วค่อยลงมาทานอาหารเช้า”

ทันใดนั้น โรสก็รีบกระโดดขึ้นไปชั้นบนในขณะที่มีความสุขเหมือนกระต่าย

เขามองไปที่เบคอนและขมวดคิ้ว เขาสงสัยว่าอะไรทำให้สิ่งนี้อร่อยมากจนเธออยากจะกินเรื่อยมามาตลอดทั้งสองช่วงชีวิต

หลังจากที่โรสอาบน้ำเสร็จ เธอก็พบว่าเธอไม่มีเสื้อผ้าตอนที่เดินออกมาจากออกห้องน้ำ

เนื่องจากเป็นเหตุการณ์กะทันหันเธอจึงเปิดดูตู้เสื้อผ้าของเจย์และพบเสื้อยืด เมื่อเธอใส่มันก็พอดีตัวกับเธอเหมือนชุดนอน

เนื่องจากฤดูหนาวที่หนาวจัด เธอจึงพบเสื้อกันลมตัวหนาอีกตัวเธอหยิบเอามาใส่เพื่อห่อหุ้มร่างกาย

เมื่อเธอลงไปชั้นล่าง เจย์ก็ตกใจมากเขาจ้องมองเธอเป็นเวลานาน

แต่โรสสนใจเพียงเบคอนที่อยู่บนโต๊ะอาหาร เธออธิบายให้เขาฟังอย่างเหม่อลอยว่า “ฉันอาบน้ำเสร็จแล้วและฉันไม่มีเสื้อผ้าที่นี่ ให้ฉันยืมชุดของนายใส่ก่อนแล้วกันนะ”

สายตาของเขาจ้องมองไปที่น่องที่เปล่งประกายและร่างกายที่ได้รูปของเธอ ชุดของเธอที่ใส่ไม่เข้ากันเอามาก ๆ แต่เธอก็ดูเย้ายวนและเซ็กซี่อย่างสมบูรณ์แบบจริง ๆ

“อย่าขึ้เหนียวไปหน่อยเลยน่า ฉันจะซักคืนนายให้หลังจากใส่เสร็จแล้ว นายคงไม่อยากปล่อยให้ฉันเปลือยกายในวันที่อากาศหนาวแบบนี้ ใช่ไหม?” โรสถามด้วยน้ำเสียงที่น่าเวทนา

เจย์เดินวนรอบเธอจากด้านหลัง “เธอรู้ตัวหรือเปล่าว่าเธอกำลังยั่วยวนฉันอยู่?”

โรส “...”

เธอเหลือบมองลงไปที่เสื้อผ้าของเธอ ในตอนแรกเธอรู้สึกมีความสุขที่ซ่อนอยู่ แต่เมื่อเธอสังเกตเห็นเสื้อกันลมสีดำขนาดใหญ่ที่ห่อหุ้มเธอไว้ในทรงกระบอก ใบหน้าของเธอก็จมลงทันที