บทที่ 435

เมื่อโรสแต่งตัวเสร็จแล้วและเดินออกมา เจย์ก็กำลังเตรียมรถออกมาข้างนอก

“ฉันกำลังจะไปที่บริษัท ดังนั้นฉันจะพาเธอไปที่นั่นด้วยเลยแล้วกัน”

เขากำลังเริ่มสตาร์ทเครื่องยนต์ในขณะที่พูด ดังนั้นเขาจึงไม่ได้สังเกตเห็นใบหน้าของโรสที่แสดงออกมาอย่างงุนงง

เมื่อเธอเปิดประตูหลัง เธอก็ได้ยินเจย์พูดพึมพำ “มานั่งข้างหน้าแล้วคุยกับฉันนี่”

โรสอดไม่ได้ที่จะสงสัย คนที่แทบจะไม่ค่อยพูดเริ่มอยากหาใครสักคนที่จะสนทนากับเขาด้วย บางทีอาจมีบางอย่างผิดปกติกับสมองของเขาก็เป็นได้

กระนั้น เธอเชื่อฟังเขาและลุกไปนั่งที่เบาะหน้ากับเขา

“เธอขับรถเป็นไหม?” เจย์เงยหน้าขึ้นมองเธอ

โรสลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนจะส่ายหัว “ไม่เป็น”

แองเจลีนขับรถได้ แต่โรสขับไม่ได้!

“ฉันจะสอนเธอเอง” เจย์กล่าว

โรสจ้องมองที่กุญแจรถของเขา และเธอก็รู้ว่ามันเป็นรถใหม่ แม้ว่าตัวถังของมาเซราติจะเล็กกว่าเล็กน้อย แต่การตกแต่งภายในก็ยังดูหรูหราและรูปลักษณ์ที่ดูปราดเปรียว

มันเป็นรถที่โรสกระตือรือร้นที่อยากได้มาครอบครองมากที่สุด

เธอถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ทำไมจู่ ๆ นายถึงสนใจที่จะสอนวิธีขับรถให้ฉันล่ะ?”

“เมื่อเธอรู้วิธีใช้แล้ว รถก็จะเป็นของเธอ” เจย์พูดขณะที่เขามองเธอ

เขาคิดว่าเธอคงดีใจที่ได้สิ่งที่เธอต้องการ แต่โรสก็ก้มหัวลงด้วยความหงุดหงิด การต่อต้านบนคิ้วที่บยู่ยี่ของเธอนั้นช่างชัดเจน และแม้แต่ร่างกายของเธอก็สั่นอย่างเห็นได้ชัด

“ฉันเป็นคนขี้กลัวน่ะ ท่านอาเรส ฉันกลัวที่จะขับรถ”

โรสจำได้ว่านับตั้งแต่เธอกลับมา ประสบการณ์การขับรถที่เธอมีเพียงครั้งเดียว คือตอนที่เธอกลับไปยังเมืองอิมพิเรียลซึ่งขับจากเมืองนางแอ่น เธออยู่ในสถานที่ที่เกิดอุบัติเหตุและมีความวิตกหวาดกลัวซึ่งอธิบายไม่ได้เป็นเวลาหลายวันหลังจากนั้น

ภายหลังเธอได้รู้ว่าแท้จริงแล้วเธอกลัวการขับรถ

นั่นคือผลพวงของอุบัติเหตุทางรถยนต์!

เจย์เอื้อมมือไปดึงมือของเธอ เขาจับมันไว้ในอุ้งมือและวางไว้บนเข่าของเขา

“ถ้าอย่างนั้น ก็ไม่จำเป็นต้องเรียนรู้ ฉันสามารถพาเธอไปได้ทุกที่ที่เธอต้องการในอนาคต!”