บทที่ 452

ช่วงอาหารมื้อเย็น

โรสได้ทำบะหมี่ทาน

เมื่อเธอกำลังทำบะหมี่อยู่นั้น เจย์เตือนเธออย่างฉุนเฉียว “ฉันก็ยังไม่ได้ทานอาหารเย็นเลย”

โรสมองเขาด้วยใบหน้าที่เฉยเมย “นายพยายามจะหลอกใครอยู่?”

“จริง ๆ นะ ฉันโยนสเต็กลงถังขยะไปก่อนหน้านี้แล้ว”

เธอจ้องมองไปที่ถังขยะ และเมื่อเธอเห็นอุปกรณ์ประกอบฉากตั้งโต๊ะทั้งหมดของอาหารเย็นใต้แสงเทียนอยู่ในนั้น ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นหน้าแดงอย่างเขินอาย

วันนี้เธอทำเกินไปหรือเปล่า?

โรสยื่นชามบะหมี่ให้เจย์ “นายกินก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันทำอีกชามหนึ่ง”

เขาพูดว่า “ฉันไม่กินมันก่อนหรอกนะ ทำไมเราไม่มากินบะหมี่ชามนี้ด้วยกันล่ะ?”

ด้วยความตกใจ เธอพยักหน้า

บะหมี่ที่ดูแสนธรรมดาชามนี้พร้อมช้อนส้อมสองคู่

เมื่อเป็นแบบนี้ ทั้งสองคนก็กัดบะหมี่สลับกันไปมาในชามเดียวกัน

โรสกัดไปนิดเดียวก็รู้แล้วว่าเธอลืมใส่เครื่องปรุงรสลงในบะหมี่

มันมีรสชาติจืดเหมือนน้ำเปล่าและมีรสเหมือนเคี้ยวอะไรเหนียวหนืด

เธอแอบมองเจย์โดยคิดว่าเขาจะไม่ชอบกินมันแน่ ๆ แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะกินมันราวกับว่ามันอร่อย

โรสกัดช้อนส้อมของเธอด้วยความสับสน คืนนี้ผู้ชายคนนี้จะแสดงอะไรอีก?

จากคนชั่วร้ายจะกลายเป็นคนบริสุทธิ์และไร้เดียงสา... เปลี่ยนบุคลิกได้อย่างง่ายดาย เขาไปเรียนการแสดงมาหรือเปล่า?

“ท่านอาเรส ต้องการให้ฉันใส่เครื่องปรุงไหม?”

“ไม่เป็นไร ฉันกินได้ แค่นี้เอง”

เห็นได้ชัดว่าโรสหิวมากจนท้องร้อง แต่ต่อหน้าบะหมี่ธรรมดาชามนี้ เธอไม่ได้หิวมากจนยอมกินอะไรก็ได้ขนาดนั้น