บทที่ 456

“ฉันกำลังจะกลับแล้วนะ” โจเซฟินยืนขึ้นและแนะนำโรสด้วยจุดหมายถึงเบื้องลึกเบื้องหลังที่อยากจะบอก “พี่สะใภ้ โทรหาฉันได้ทุกเมื่อถ้าเกิดอะไรขึ้น!”

โรสพยักหน้าให้เธอ

เจย์มองขึ้นและจ้องที่โจเซฟินอย่างเย็นชา “ที่นี่เราไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเธอ”

โจเซฟินโบกมือลา

หลังจากที่เธอจากไป โรสก็เริ่มบทสนทนาว่า “โอ้ ใช่สิ ว่าแต่เรื่องครอบครัวเป็นยังไงบ้าง?”

เจย์กล่าวว่า “พวกเขาเป็นแค่วายร้ายกลุ่มหนึ่ง”

เมื่อได้ยินคำตอบของเขา โรสก็ตกใจเล็กน้อย เธอนึกถึงเสียงร้องของภรรยาสามในหัวและแววตาที่เศร้าโศกของหญิงสาวอีกคนที่สูญเสียลูกไปในเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งนั้น

เธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจกับชะตากรรมอันน่าเศร้าของพวกเขา

“อ๊ะ!”

เขาเอื้อมมือออกไปและยกคางของเธอขึ้น บังคับให้เธอมองมาที่เขา

“อย่ากังวลไปเลย ฉันจะไม่สร้างปัญหาเหล่านี้ให้เธอ” เขาพูดด้วยความจริงจัง เคร่งขรึม และสง่างามราวกับเป็นคำสาบาน

โรสตกใจเล็กน้อยและพยักหน้า

“ตกลง” เธอไม่รู้ว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของเขาคืออะไรที่จะสื่อกับเธอ

เขาต้องการได้รับความไว้วางใจจากเธอผ่านการหลอกลวงหรือเปล่านะ?

“อารองของนายโหดร้ายกับน้าสะใภ้รองของนายมาก” โรสพูดอย่างขุ่นเคือง

เธอเป็นคนที่มีความยุติธรรมเสมอมา

เจย์กล่าวว่า “ตอนที่อาของฉันยังเด็ก เขามีผู้หญิงที่เขาชอบ แต่ทว่า เพื่อประโยชน์ของครอบครัว คุณปู่ของฉันเลือกลูกสาวจากครอบครัวที่มีชื่อเสียงอย่างเช่นน้าสะใภ้รองของฉันให้เขาแทน”

โรสแปลกใจมากก่อนจะถอนหายใจในที่สุด “มันคงเป็นเรื่องยากสำหรับน้าสะใภ้รองของนายที่จะอดทนได้นานถึงขนาดนี้”

มือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะที่เขาพูดด้วยใบหน้าที่หม่นหมองซึ่งมีความหมายลึกซึ้งกว่านั้น “ตั้งแต่เขาได้เลือกชีวิตคู่ร่วมกันแล้ว ทุกอย่างจะไม่มีวันหวนกลับคืนมา”

อย่างไรก็ตาม โรสไม่เห็นด้วยและหัวเราะเยาะเขาที่เป็นคนหัวโบราณ “นี่มันทศวรรษไหนกันแล้ว? คนหย่าร้างเกลื่อนอยู่เต็มถนน ดังนั้นทำไมน้าสะใภ้รองถึงติดกับดักตัวเองด้วยชื่อเสียงที่ไม่สมควรนี้ มันคงจะดีกว่าถ้าทิ้งอารองเพราะบางทีเธออาจพบความรักที่เป็นของเธอ”