บทที่ 469

หลังจากที่โรสกลับมาที่ห้องเช่าของเธอ เธอก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงพรางถอนหายใจเป็นระยะ ๆ

ขณะที่โจเซฟินกำลังพอกหน้าอยู่นั้น เธอก็รู้สึกสับสนเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจซ้ำ ๆ

“เกิดอะไรขึ้น?” โจเซฟินถาม

โรสพูดอย่างหดหู่ใจ “วันนี้ฉันเจอคน ๆ หนึ่ง แล้วบอกว่าฉันน่าเกลียด”

ทันทีที่โจเซฟินลอกที่มาส์กหน้าออกและแผดเสียงออกมา “ใครพูดอย่างนั้น? ให้ฉันไปฉีกปากของเธอสักทีเถอะ”

“เป็นเด็กสาว”

“หยาบคายอะไรอย่างนี้!” โจเซฟินโพล่งออกมาทันที

“ช่างมันเถอะ คำพูดของเด็กไม่มีพิษมีภัยหรอก” โรสตอบ

โจเซฟินมองโรสที่หดหู่พรางปลอบประโลมเธอ “ในเมื่อรู้ดีว่าคำพูดของเด็กไม่มีพิษไม่มีภัย แล้วทำไมยังทำหน้าบูดเบี้ยวอยู่ล่ะ?”

เธอลุกขึ้นนั่งอย่างเศร้าโศก “โจเซฟิน ฉันคิดว่าวันนี้ฉันเห็นพี่ชายของเธอด้วย”

ปากของโจเซฟินอ้าค้างด้วยความตกใจ “บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้ว่าไหม?”

“บังเอิญถึงสองครั้งเลยเหรอ?” โรสชูสองนิ้ว

“พี่ชายของฉันจำเธอได้หรือเปล่า?” โจเซฟินรู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้เมื่อเธอเห็นว่าโรสดูสิ้นหวังเพียงใด

โรสร้องเสียงดังออกมาว่า “โจเซฟิน เขาจำฉันไม่ได้”

โจเซฟิน “...”

เธอหยิบกระดาษทิชชู่หนึ่งห่อแล้วยื่นให้โรส “ร้องไห้ออกมาเถอะ มีทิชชู่เยอะแยะให้เธอ”

เมื่อโรสร้องไห้เสร็จแล้ว โจเซฟินกำลังเล่นเกมหนึ่งรอบที่มีรูปแบบการเล่นคล้ายกับ ไวลด์ริฟต์ ซึ่งการวางแผนโจมตีคู่ต่อสู้

เธอหันไปมองโรส “เป็นธรรมดาที่พี่ชายของฉันจะจำเธอไม่ได้ ดูที่เธอสวมหน้ากากขนาดใหญ่และสวมแว่นตาขนาดใหญ่นั่นสิ เธอเกือบจะห่อตัวเองเป็นของขวัญได้อยู่แล้ว มันคงแปลกถ้าเขายังจะจำเธอได้อีก”

โรสรู้สึกหายกังวลอย่างรวดเร็ว “ก็ดี ฉันจะได้ออกไปไหนก็ได้ตามต้องการ”

โจเซฟินรู้สึกเกรงกลัวต่อความมุ่งมั่นของโรสซึ่งแข็งแกร่งพอ ๆ กับแมลงสาบที่ไม่มีทางยอมแพ้ “มันยากนะ ที่จะไม่ชอบบุคลิกที่มองโลกในแง่ดีของเธอ”

โรสมองไปที่เกมบนหน้าจอคอมพิวเตอร์และถามด้วยความสงสัย “ทำไมเธอถึงติดเกมนี้ล่ะ?”

“ฉันกำลังวางแผนที่จะหารายได้ด้วยการเล่นเกมไงล่ะ” โจเซฟินตอบ

โรสเหมือนได้รับการเตือนว่าเธอกับโจเซฟินเหลือเงินเพียงเล็กน้อย