บทที่ 500

บอร์ดี้การ์ดเดินเข้ามาหาเธอ “ไปกันเถอะ นายหญิงโจเซฟิน”

โจเซฟินตะโกนกลับใส่บอดี้การ์ดว่า “‘บ้าเอ้ย! ทั้งครอบครัวของพวกนายจะฉิบหายแน่!”

บอดี้การ์ดตกตะลึง!

เมื่อถูกบังคับให้เข้าไปในรถ โจซี่ก็จ้องเขม็งไปที่บ้านพักเจ้าหน้าที่ของแผนกการแพทย์และโบกมือ “ลาก่อนนะ พี่สะใภ้”

ข้าง ๆ โจเซฟิน เจย์ได้นั่งมองเธออย่างเย็นชา

เมื่อนึกถึงการแสดงความรักของโจเซฟินที่พูดออกมาก่อนหน้านี้ยิ่งทำให้แววตาของเขาแข็งกระด้างขึ้นเท่านั้น

“เธอต้องการที่จะแต่งงานกับหล่อนเหรอ?”

โจซี่พยักหน้า “ใช่”

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอพูดอะไร เธอจึงหันไปมองเจย์อย่างหวาดกลัวก่อนจะส่ายหัวคล้ายกับเสียงกลองดังรัว ๆ

“นายเข้าใจผิดแน่ ๆ ระหว่างพี่สะใภ้และฉัน เจย์ เราเป็นผู้หญิงด้วยกัน แล้วเราจะแต่งงานกันได้ยังไง?”

สายตาของเจย์จ้องมาที่เธอ “ก็ไปแต่งงานกันที่ต่างประเทศที่มีให้จดทะเบียนสำหรับคู่รักหญิงกับหญิงได้หนิ”

แม้ว่าพี่ชายของเธอจะดูไม่เป็นอันตราย แต่โจเซฟินก็แทบจะสัมผัสได้ถึงเสียงนุ่ม ๆ ของเขาที่ทำให้เธอหายใจไม่ออกราวกับมือของปีศาจมาเกาะอยู่ที่คอของเธอ

โจเซฟินยังคงเก็บอาการของเธอเพื่อตั้งสติเอาไว้ “ถ้าบอกว่าเธอกับฉันจะแต่งงานกัน เจย์ ใครจะเป็นฝ่ายรุกและใครจะเป็นฝ่ายรับล่ะ? ฉันเป็นทอมบอยไม่แท้จริงนะ สุดท้ายหากเราทั้งคู่ไม่เต็มใจที่จะแต่งงานครั้งนี้จะทำให้เราทั้งคู่ ‘รู้สึกพอใจ’ กันได้ยังไง?”

มุมปากของเจย์พลันกระตุก

“เก็บคำหยาบคายเหล่านี้ให้ห่างจากพี่สะใภ้ของเธอซะ!”

โจเซฟินรู้สึกผิด “โรสเป็นคนที่สุดยอดในเรื่องของความรักกับผู้ชายที่แสดงออกมาจากใจจริงของเธอ เจย์ เธอเป็นคนสอนสิ่งเหล่านี้ให้ฉันตั้งแต่แรก”

เจย์ถึงกับเงียบไป

จากนั้น เขาก็ส่งโจเซฟินไปที่ โฮไรซอน คัลเลอร์

เขาผลักเธอให้พ่อแม่ของพวกเขาด้วยน้ำเสียงที่ตัดขาด “ช่วยปรับเปลี่ยนพฤติกรรมลูกสาวของพ่อกับแม่ด้วยนะ”

ทั้งพ่อและแม่อาเรสต่างตกตะลึง เมื่อได้เห็นลูกสาวที่หายไปนาน

“ช่วงที่ผ่านมานี้เธอไปไหนมาบ้าง โจซี่? พ่อกับแม่เป็นห่วงลูกนะ”