บทที่ 503

เมื่อเรียกสมาชิกกลุ่มนักวิเคราะห์ของเขามาในห้องสำนักงาน เจย์ถามอย่างไม่รู้สึกอาย “พวกนายพอจะรู้เรื่องการติดฟิล์มกันรอยหน้าจอโทรศัพท์กันบ้างไหม?”

สมาชิกต่างตกตะลึง พวกเขาตกใจกับคำถามที่ถูกโยนมาที่พวกเขา ทว่า ภายใต้การจ้องมองที่ดุร้ายและโหดเหี้ยมของท่านประธาน พวกเขาทำได้เพียงคิดเพื่อหาคำตอบสำหรับคำถามของเขา

“ติดฟิล์มกันรอยคือการตั้งแผงขายของที่ริมถนนครับ ท่านประธาน”

“แผงลอยริมถนนหมายความว่ามันจะเป็นที่ที่คนจำนวนมากจะอยู่”

“ปกติอยู่ใต้สะพานลอย”

น้ำเสียงของเจย์ถือเป็นที่สิ้นสุดเมื่อเขาพูดว่า “เตรียมเครื่องมือที่จำเป็นสำหรับการขาย คืนนี้ฉันจะตั้งแผงขายของใต้สะพานสายรุ้ง”

เกรย์สันและคนอื่น ๆ ตกตะลึงกับข่าวที่ได้แจ้งมาแบบนี้ “ท่านประธาน… คุณ… คุณต้องการตั้งแผงขายของริมถนนจริงเหรอครับ?”

เจย์พยักหน้าเล็กน้อย

เกรย์สันไม่กล้าที่จะแหย่คำถามลึกลงไปกว่านี้ เกรย์สันและคนอื่น ๆ จึงขอตัวออกไปเตรียมของทันที

“เมื่อเร็ว ๆ นี้ท่านประธานได้รับผลกระทบด้วยความตกใจทางด้านจิตใจไปหรือเปล่า คุณเกรย์สัน? ทำไมเขาถึงต้องการตัดสินใจอย่างกะทันหันที่จะไปเปิดร้านติดฟิล์มกันรอยไว้ใต้สะพานลอยฟ้า?”

“ลองนึกดูว่าถ้าข่าวออกมาจะเกิดความโกลาหลขนาดไหน? ประธานแห่งแกรนด์ เอเซีย ติดฟิล์มกันรอยอยู่ใต้สะพานสายรุ้ง...”

“บางทีท่านประธานอาจต้องการลิ้มรสชาติการใช้ชีวิตแบบคนปกติทั่วไปล่ะมั้ง?” เกรย์สันเข้าใจแบบนั้น

ทุกคนต่างสับสน

…

เลขาคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเกรย์สันด้วยรอยยิ้มที่รู้สึกดีมาก ๆ ขณะที่เธอรายงานอย่างกระตือรือร้นว่า “มีคนตามหาคุณอยู่ คุณเกรย์สัน”

“ใครกัน?”

“คุณจะรู้เองเมื่อไปถึงที่นั่น”

ณ แผนกต้อนรับ

เด็กน้อยที่น่ารักสามคนนั่งอยู่เงียบ ๆ โดยถือกระเป๋านักเรียนไว้บนหลัง เมื่อเดินมาตรงนี้ เกรย์สันตกใจเมื่อพบนายน้อยและคุณหนูตัวน้อยของตระกูลอาเรส

“ทำไมพวกคุณหนูถึงมาอยู่ที่นี่ครับ?” เกรย์สันถาม

เด็ก ๆ มองมาที่เขาด้วยแววตาอ่อนโยน

“พวกคุณหนูกำลังมองหาท่านประธานอยู่ใช่ไหม? มากับผม ผมจะพาคุณหนูไปที่นั่น”