บทที่ 509

โรสมองดูฝนที่ตกลงมาอย่างหนักและพูดว่า “ฝนตกหนักมาก วันนี้เขาคงไม่มาตั้งร้านหรอก ว่าไหม?”

เมื่อได้ยินคำถามของเธอ โจเซฟินก็ตอบทันทีว่า “ฉันได้ถามเขาก่อนหน้านี้แล้ว เขาบอกว่ามาตอนไหนก็ได้ไม่ว่าจะฝนตกหรือแดดออก เขายังคงตั้งแผงขายของอยู่ตรงที่สะพานสายรุ้งตามเวลาเดิมอยู่แล้ว”

โรสพูดอย่างรู้สึกสงสาร “เขาเป็นคนขยันและกล้าได้กล้าเสียจริง ๆ”

“พี่แองเจลีน ในเมื่อเธอกังวลการทำงานของเขาในวันนี้ งั้นเราจะชวนเขาไปทานอาหารมื้อใหญ่ระหว่างที่เราถึงที่นั่นดีไหม? ในเมื่อเขาช่วยเราได้มากในช่วงเวลานี้อยู่แล้วน่ะ”

โรสคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “งั้นก็ตัดสินใจตามนั้นเลยแล้วกัน ไปกันเถอะ”

ณ สะพานสายรุ้งเป็นสะพานที่มีหลังคาสไตล์โบราณที่งดงามและหรูหราที่สุดในเมืองอิมพีเรียล ตัวสะพานมีขนาดใหญ่และยาว ภาพสะท้อนของส่วนโค้งครึ่งวงกลมที่ด้านล่างของตัวสะพานที่เชื่อมต่อกับผิวน้ำ ก่อตัวเป็นวงกลมที่สมบูรณ์ เมื่อมองไปรอบ ๆ โครงสร้างที่เป็นวงกลมนั้นดูแข็งแรงเป็นพิเศษ

ถนนที่ทอดยาวและทางสะพานเปิดโล่งของถนนสองสายตรงบริเวณนั้นและตรงกลางบริเวณระแวกนั้นเป็นกลุ่มของอาคารสไตล์โบราณที่ซับซ้อน ด้านในมีส่วนที่เป็นลักษณะเฉพาะตัวซึ่งจุดนั้นถูกจัดให้กับพ่อค้าต่าง ๆ ที่ขายของที่ระลึกทางวัฒนธรรมที่มีชื่อเสียงของเมือง

อาจเป็นเพราะเป็นวันที่ฝนตก สะพานสายรุ้งจึงไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่านเหมือนในทุกวันนี้ที่ปกติแล้วมักจะคึกคักและมีชีวิตชีวา

ถัดจากอาคารโบราณออกไป ตรงจุดนั้นมีรูปแบบโครงสร้างของห้องกระโจม มีร้านจัดวางฟิล์มมือถือรุ่นต่าง ๆ ไว้บนโต๊ะสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ อยู่

มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะซึ่งสวมชุดลำลองสีดำหลวม ๆ และหมวกปีกกว้าง มีปีกขนาดใหญ่ คลุมหัวของเขาปิดส่วนใบหน้าไปครึ่งหนึ่งทำให้คนที่เดินบนถนนไม่สามารถมองเห็นดวงตาของเขาได้เลย

ไม่ว่าเสื้อผ้าจะปกติแค่ไหนก็ไม่สามารถปกปิดรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาตามธรรมชาติของเขาได้ นั่นทำให้เขาสามารถที่จะใส่เสื้อผ้าแบบใดก็ได้ เพราะรูปร่างของเขาราวกับหุ่นสวมผ้าที่ดูสมบูรณ์แบบ แม้แต่ส่วนหลังของศีรษะที่ไม่มีส่วนหมวกปิดบังเอาไว้ก็ยังสมบูรณ์แบบจนผู้คนไม่สามารถละสายตาจากเขาไปได้เลย

โรสและโจเซฟินคล้องแขนกันเดินขึ้นไปที่สะพาน

โจเซฟินต้องการให้โรสและพี่ชายเจอกันแล้วได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง ดังนั้นเธอจึงหาข้ออ้างที่จะเดินจากไปจากบริเวณนั้น “พี่แองเจลีน เราควรแยกกันหาเขานะ!”

โรสพยักหน้า “ได้สิ”