บทที่ 528

จู่ ๆ ก็มีเสียงอู้อี้มาจากด้านหลัง เหมือนเสียงของลมหนาวพัดปกคลุม เสียงนั่นทำให้รู้สึกมืดมนและแปลกประหลาด

ทันทีที่เจย์หันกลับไป เขาเห็น จิโอวานนี่ ชาวสวนของหอท่าเรือหอมหวนยืนอยู่ที่ประตูคฤหาสน์ ขณะถือไฟฉายอยู่ในมือ เขาโค้งคำนับเจย์ด้วยความเคารพ

“นายท่าน ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว เมื่อไม่กี่วันก่อน สภาพอากาศเลวร้ายมาก มีฟ้าร้องและฟ้าผ่า ลมแรงทำให้ต้นเพาโลเนียหักในอสังหาริมทรัพย์ ทัวร์มาลีน โชคร้ายที่ต้นเพาโลเนียหักล้มไปโดนเข้ากับเสาไฟฟ้าทำให้วงจรไฟฟ้าทั้งหมดของอสังหาริมทรัพย์ทัวร์มาลีนเสียหาย ส่วนบริเวณระแวกลานบ้านสวนของคนอื่น ๆ ก็ได้รับความเสียหายเนื่องจากไฟฟ้าดับเช่นกัน คุณท่านของคุณได้ขอให้ผมมาถามคุณก่อนว่ามีอะไรที่จะต้องซ่อมแซมในหอท่าเรือหอมหวนหรือเปล่า?”

ดวงตานกอินทรีของเจย์เต็มไปด้วยความคมชัด ริมฝีปากและฟันของเขาเปิดออกเล็กน้อยและเสียงระดับกลางของเขาก็เปล่งออกมา

“ขอโทษที่รบกวนนะจิโอวานนี่”

เขาเคารพและปฏิบัติตามระเบียบเสมอทุกครั้งตามที่เขาพูด

อย่างไรก็ตาม คำง่าย ๆ ของเขาเหล่านี้เป็นคำที่มีข้อมูลมากมายที่เข้าใจยาก

อย่างเช่น คำว่า “รบกวน” ที่เขาหมายถึงตอนนี้ ซึ่งมันมีสองความหมายที่จะเข้าใจเขา อย่างแรกที่รบกวนจิโอวานนี่คือ คนเงียบขรึมอย่างเขาจะต้องมารบกวนโดยพูดอธิบายมากมายในตอนนี้และอีกอย่างก็คือ รบกวนที่จิโอวานนี่นั้นต้องมาพบเขาดึกดื่นในเวลานี้...

จิโอวานนี่ก้มหน้าลงเล็กน้อย แต่ดูเหมือนวัยชราของเขา ทำให้บุคลิกหลังของเขาดูโก่งลงเล็กน้อย ซึ่งทำให้เขาดูท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตนยิ่งขึ้นไปอีก

“มันเป็นหน้าที่ของผมครับ นายท่าน” จิโอวานนี่พูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

นัยน์ตาของเจย์ขุ่นมัวและไม่ชัดเจนในขณะที่เขาพูด “รบกวนหาคนมาซ่อมแซมที่หอท่าเรือหอมหวนในวันพรุ่งนี้ให้ด้วยแล้วกัน”

จิโอวานนี่เงยหน้าขึ้น “นายท่านต้องการที่จะทำการปรับปรุงครั้งใหญ่เลยเหรอครับ?”

เจย์ได้สังเกตเห็นความตื่นตระหนกของเขาอย่างชัดเจน “ใช่ ฉันตัดสินใจจะกลับมาอยู่ที่หอท่าเรือหอมหวน มีปัญหาอะไรไหม?”

จิโอวานนี่รีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว “ไม่มีปัญหาครับ”

“ไปเถอะ” ไม่มีเสียงใดอีกที่จะได้ยินในตอนนี้นอกเสียจากเสียงของเจย์

จิโอวานนี่ก้าวออกไป แต่ในขณะที่เจย์จำอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาก็หยุดจิโอวานนี่ “จิโอวานนี่…”

เมื่อได้ยินอย่างนั้น จิโอวานนี่ก็หันกลับมา “ครับนายท่าน มีอะไรอีกหรือเปล่า?”

เจย์พูดว่า “กลับมานี่ก่อน ฉันมีเรื่องจะถามคุณ!”