บทที่ 533

คนงานได้ทุบผนังเป็นรูขนาดใหญ่ด้านนอกของชั้นสองที่หอท่าเรือหอมหวนด้วยเสียงอึกทึก

คนงานสองสามคนเริ่มทะเลาะวิวาทกันเอง “จิโอวานนี่ได้บอกว่าพื้นที่บนห้องใต้หลังคานี้ต้องการแค่ปรับปรุงเพิ่มเติม ไม่ใช่การรื้อถอน ตอนนี้นายรื้อมันออกแล้ว นายกำลังหาเรื่องถูกไล่ออก รู้ไหม?”

จู่ ๆ เทมเพสก็ยื่นบุหรี่ให้ชายคนนั้นและพยักหน้าขอโทษ “ใจเย็น ๆ พี่ชายดอนนี่ เราแค่ไม่ได้ยินคำสั่งของจิโอวานนี่อย่างชัดเจนมากนักว่าต้องให้ทำอะไรบ้าง เดี่ยวเราจะสร้างให้มันกลับคืนไปด้วยกันเอง”

“นายก็พูดง่ายไปนะ นี่คือกำแพงที่ทำจากไม้ฟีบี้เจิ้นหนานเป็นไม้สีทองโบราณ นายคิดว่าทุกคนสามารถซื้อไม้คุณภาพประเภทนี้มาได้ง่าย ๆ งั้นเหรอ? ฮึ่ม รอจนกว่าคุณท่านมาถึงที่นี่เสียก่อนเถอะ พวกนายทำเกินตัวไปแล้ว” ชายคนนั้นโต้กลับขณะที่เขาปัดบุหรี่ของเทมเพสลงบนพื้นและเขาก็รีบวิ่งออกไปฟ้องทันที

ไม่นานนัก แจ็ค อาเรส พ่อของเจย์ก็มาถึง

เมื่อเจย์สังเกตเห็นท่าทีของพวกเขา เขาจึงลุกจากเก้าอี้ที่กลางลานสนามอย่างช้า ๆ และเดินตามไป

“พ่อ! คุณมาทำอะไรที่นี่?” เจย์ถาม

แจ็คมองไปที่รูผนังขนาดใหญ่บนห้องใต้หลังคา ตัวของเขาสั่นด้วยความโกรธ “คนงานที่ทำงานอยู่ชั้นบนได้ทุบหอท่าเรือหอมหวน ลูกรู้เรื่องนี้หรือยัง?”

เจย์ตอบว่า “เนื่องจากนี่เป็นการปรับปรุงใหม่ บางทีพื้นที่ที่ทรุดโทรมบางส่วนควรถูกรื้อออกไป”

“เจย์ แต่หอท่าเรือหอมหวนทำจากไม้ฟีบี้เจิ้นหนานที่เป็นไม้สีทองโบราณ ลูกรู้ดีว่าสิ่งเหล่านี้มีราคาแพงแค่ไหน งานแกะสลักบนผนังนั่นยังทำโดยช่างไม้ที่มีชื่อเสียงในสมัยก่อน เมื่อลูกทำลายพวกมัน พวกมันจะไม่สามารถกู้กลับคืนได้เหมือนเดิมอีก”

เจย์ไม่แยแสคำพูดที่ได้ยิน “พ่อครับ โครงสร้างของหอท่าเรือหอมหวนนั้นเก่าเกินไปแล้ว หน้าต่างก็แคบ การจัดวางก็ดูตลก ๆ และทำให้พื้นที่ภายในมืด มันควรจะเปลี่ยนไปตั้งนานแล้ว!”

แจ็คตะคอกใส่ด้วยความโกรธ “ไม่ได้ ถ้าลูกไม่ชอบ ลูกก็แค่ย้ายตัวเองออกไปจากหอท่าเรือหอมหวน ไม่ต้องทำการเปลี่ยนแปลงใด ๆ กับมันทั้งนั้น”

เมื่อเวลาที่ทั้งสองอยู่ด้วยกัน สำหรับแจ็ค เขาเป็นพ่อที่ใจดีและเป็นพ่อที่น่ารักเสมอ พฤติกรรมที่โหดเหี้ยมและกดขี่ข่มเหงของเขาที่มีต่อเจย์เป็นภาพที่หาดูได้ยาก แต่ตอนนี้มันกำลังเกิดขึ้น

เจย์สะดุ้งและมองไปที่พ่อของเขา “พ่อครับ ทุกพื้นที่บ้านสวนใน อสังหาริมทรัพท์ ทัวร์มาลีน ได้ถูกปรับปรุงใหม่ไปหมดแล้ว แล้วทำไมถึงมีเพียงหอท่าเรือหอมหวนที่ไม่สามารถทุบปรับเปลี่ยนได้”

น้ำเสียงของแจ็คอ่อนลงภายใต้การจ้องมองอันน่าสะพรึงกลัวของเจย์ “มันมีคุณค่าทางจิตใจ”

ด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าของเขา เขาถามต่อไปว่า “คุณรู้สึกซาบซึ้งต่อวัตถุหรือใครบางคนที่นี่กันแน่?”