บทที่ 538

มันเป็นแผ่นผนังที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดเจน

เจย์เดินตรงไปบริเวณนั้นแล้วเขาก็เอื้อมมือไปเคาะแผ่นไม้ยิปซั่มแบบบาง เสียงเคาะดังก้องจากภายในแผ่นกลวง ๆ ของมัน เจย์ผลักมันออกอย่างแรงและแล้วไม้ยิปซั่มแบบบางก็เลื่อนไปด้านข้าง

มีกำแพงอีกชั้นหนึ่ง แต่มันถูกผนึกไว้ด้วยไม้ฟีบี้เจิ้นหนานที่เป็นไม้สีทอง เมื่อเห็นไม้อีกชั้นผนังนั้นมันดูแข็งแรงมาก

ระหว่างชั้นในและชั้นนอกของกำแพงจะมีทางเดิน ซึ่งเมื่อมองเข้าไปข้างในมันดูมืดสนิท

เจย์เปิดไฟฉายของโทรศัพท์แล้วเดินเข้าไปข้างในตามทางเดิน เขาเห็นว่าทางเดินเป็นขั้นเหมือนขั้นบันได แต่ละขั้นกว้างไม่เกินสามสิบเซ็นติเมตร รู้สึกได้เลยว่าคนธรรมดาไม่สามารถผ่านมันไปได้ง่าย ๆ

ใบหน้าของเจย์ซีดเล็กน้อย เขารู้สึกว่าเส้นผมในมือของเขาไหม้ราวกับจะเผาเขาด้วยเปลวเพลิง

เทมเพสเป็นคนพบเส้นผมสีน้ำตาลเกาลัดในที่แห่งนั้น เป็นไปได้ไหมที่เธออาศัยอยู่ที่นั่น?

หากมีคนอยู่ในนี้จริง ๆ แล้วเธอจะถูกมองว่าเป็นคนปกติ ได้ไหม?

“ท่านประธาน” เสียงของเทมเพสดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง

เจย์ค่อย ๆ หันกลับไปตามต้นเสียง

เทมเพสมองดูท่านประธานด้วยท่าทางสั่นสะท้าน ริมฝีปากของเขาซีด เขากำลังมองด้วยความเป็นห่วงเจย์

“เทมเพส…” เจย์คว้าแขนของเทมเพสอย่างกังวลใจ “ถ้านายพบเธอก่อน ปกป้องเธอด้วยล่ะ!”

เทมเพสฟังแล้วรู้สึกสับสนเล็กน้อย แต่เมื่อเขาเห็นปอยผมระหว่างนิ้วของท่านประธาน เขาก็พอที่จะเข้าใจ

“ท่านประธาน ผมจะช่วยคุณเองเพื่อที่จะปกป้องชิวีตเธอคนนั้น” เทมเพสพูดอย่างเคร่งขรึม

เขานั่งลงบนเก้าอี้ของเจย์แล้วเทน้ำร้อนหนึ่งแก้วให้ “ท่านประธาน ดื่มน้ำเพื่อคลายเครียดสิครับ”

เจย์หยิบแก้วและดื่มน้ำนั้นเข้าไป

ไม่นานหลังจากนั้น จู่ ๆ เจย์รู้สึกว่าร่างกายกำลังอ่อนแอเหมือนมีอะไรไหลผ่านไปทั่วร่างกายของเขา เขาคิดว่าบางทีอาจเป็นเพราะการนอนไม่เพียงพอของเขาในช่วงนี้ จึงมีอาการบางอย่างปรากฏขึ้น แต่เขาไม่อยากคิดเรื่องอะไรทั้งนั้นในตอนนี้ ดังนั้นเขาจึงเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงและเผลอหลับไป

ขณะที่เทมเพสยืนอยู่ข้าง ๆ ท่านประธานชั่วขณะหนึ่ง เขาเห็นการขมวดคิ้วและหัวใจของเจย์แล้วรู้สึกสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดเล็กน้อย

เขาหันกลับมาและเดินไปตามทางนั่น ดวงตาของเขาเปล่งประกาย เขาก้มหน้าลงแล้วเดินตรงไปที่ทางแคบ เขาย่อตัว และคลานเข้าไปข้างใน

ซึ่งมันเป็นเส้นทางยาว แต่เทมเพสดูใจเย็นและในที่สุดเขาก็มาถึงพื้นที่ที่กว้างขึ้น เขายืนยืดกล้ามเนื้อตัวเอง เมื่อถึงปลายทาง เขารู้สึกร่างกายหมดแรงและใช้เวลาพอสมควรกว่าจะมาถึง