บทที่ 543

ชายหนุ่มรูปงามมีเสน่ห์สวมเสื้อกาวน์หมอและแว่นตากรอบทองเดินเข้ามาในห้องอย่างจริงจัง

ใบหน้าของเขาดูสะอาดสะอ้านในขณะที่ลักษณะของเขาเฉียบคมและดูลึกล้ำ รอยยิ้มของเขาช่วยเยียวยาได้เลย เขาดูน่าเชื่อถือและดูเป็นเด็กเก่งที่ตั้งใจเรียน

เจมส์ถามว่า “คุณชื่ออะไร?”

“ผมชื่อ สตอร์ม!” สตอร์มตอบอย่างสุภาพ

“คุณท่านอาเรส ต่อจากนี้ไป ผมจะเป็นนักกายภาพบำบัดส่วนตัวของคุณครับ ในอีกสามเดือนข้างหน้า ผมจะช่วยคุณขจัดจากการพยุงด้วยไม้เท้านั่นและให้คุณยืนด้วยสองเท้าของคุณเองได้อีกครั้ง” น้ำเสียงของสตอร์มเป็นจังหวะที่ดี น้ำเสียงของเขาดูปานกลางไม่รุนแรงมากนัก แต่ก็ปนไปด้วยความรู้สึกมั่นใจและภาคภูมิใจ

เจมส์พยักหน้า “งั้นฉันหวังว่าคุณจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะ”

หัวหน้าแพทย์ได้จัดการเรื่องย้ายออกจากโรงพยาบาลของเจมส์ให้เรียบร้อย

ต่อจากนั้นสตอร์มและเจมส์กลับไปที่คฤหาสน์กุหลาบของเขาที่อยู่ในอสังหาริมทรัพย์ทัวร์มาลีน

เมื่อพวกเขาเดินทางมาถึง ในคฤหาสน์ดอกกุหลาบ ซึ่งครั้งหนึ่งสถานที่แห่งนี้เคยคึกคักไปด้วยกิจกรรม แต่ตอนนี้กลับดูเงียบสงบและว่างเปล่า

เจมส์พยุงตัวเองด้วยไม้เท้าขณะยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่า เขาตะโกนอย่างฉุนเฉียว “ทุกคนไปไหนกันหมด?”

แม่บ้านคนหนึ่งรีบเดินมาข้างหน้าด้วยความกลัว หน้าของเธอก้มต่ำในขณะที่เธอถาม “คุณ… คุณท่านมีอะไรให้รับใช้เหรอคะ?”

เสียงแหบแห้งนั้นทำให้เจมส์ขมวดคิ้ว

แม่บ้านทุกคนในคฤหาสน์กุหลาบที่เป็นสาวสวยและเด็ก ๆ ไปไหนกันหมด หญิงวัยชราคนนี้ได้ถูกจ้างมาเป็นแม่บ้านตั้งแต่เมื่อไหร่?

เป็นไปได้ไหมว่าเป็นเพราะเจย์ที่หยามน้ำหน้ากับความหายนะของเขา ดังนั้นเจย์จึงได้รับแม่บ้านที่แย่ที่สุดกับเขา?

“เงยหน้าขึ้นสิ” เจมส์ตะคอกใส่ด้วยความโมโห

ผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นขณะที่ร่างกายของเธอสั่นเทา ดวงตาที่หมองคล้ำของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาและเธอก็มองมาที่เขาอย่างโหยหา

“คุณท่าน?”

“มันเป็นเธอได้ยังไงกัน?” เจมส์ตัวสั่นขณะที่เขาเกือบจะล้มลงกับพื้นเนื่องจากความไม่สมดุลของเท้าของเขาด้วย