บทที่ 564

แจ็คได้ตัดสินใจเด็ดขาดเมื่อคิดไตร่ตรองจากคำพูดของท่านปู่อาเรสและเดินจากไปด้วยท่าทางจริงจัง

ในขณะเดียวกัน ที่หอท่าเรือหอมหวน หมอได้ดำเนินการเสร็จสิ้นแล้ว ใบหน้าที่น่ารักของเซร่าเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความเศร้า เธอลุกขึ้นจากเตียง ใบหน้าเธอซีดเผือด ร่างกายของเธออ่อนแอ แต่เธอก็ยังสามารถเดินออกจากห้องได้

ตัวเธอสั่นขณะที่เธอเดินไปตรงหน้าเจย์ เธอร้องไห้ “พี่เจย์ พี่สาวที่ตายไปแล้วของฉันจะคิดยังไงถ้าเธอรู้ว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่?”

เจย์ขมวดคิ้วพลางยกมือของเขาขึ้นตบหน้าเซร่า ความเศร้าและความสิ้นหวังกับเซร่าตกอยู่ในการจ้องมองด้วยความโกรธของเขา

เจย์พูดอย่างโกรธจัด “เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อแองเจลีน!”

ใบหน้าของเซร่าค่อย ๆ บูดบึ้ง มุมปากของเธอขดลง “พี่เขย พี่สาวของฉันจะไม่แสดงความเมตตาต่อคุณเด็ดขาด”

เธอเริ่มตีโพยตีพายและตะคอกว่า “ถ้าเธอรู้เธอจะไม่มีวันปล่อยให้คุณมีชีวิตต่อไป!”

เจย์นึกถึงการจากไปของแองเจลีน ใบหน้าที่เสียโฉมของเธอและดูไร้หนทาง เขาคิดว่าเขาไม่ได้รับข่าวใด ๆ จากเธอเลย ดูเหมือนเธอจะไม่กลับมาอีกแล้ว เจย์รู้สึกเหมือนอยู่ภายใต้คำสาปของเซร่า เขารู้สึกปวดร้าวลึก ๆ ขึ้นมาทันที

เซร่าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่า ฮ่า ฮ่า… พี่เขย ตอนนี้คุณกลัวแล้วเหรอ? หลังจากข่มเหงฉันแบบนี้ วันแห่งการชำระแค้นคุณก็มาถึงแล้ว”

เจย์ยืนขึ้นทันทีด้วยอารมณ์ดุเดือด เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่คล้ายกับคำสาปของปีศาจว่า “เซร่า เซเวียร์ แม้ว่าฉันจะต้องเผชิญกับวันแห่งการชำระแค้น มันจะเป็นการลงโทษที่เกิดจากการที่ฉันไม่ได้ดูแลแองเจลีนเป็นอย่างดี เธอไม่มีสิทธิ์ออกบทลงโทษนั้น!”

“ใครก็ได้ พาเธอออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”

เมื่อแจ็คได้มาถึงที่หอท่าเรือหอมหวน เซร่าก็แสดงท่าทางไร้เดียงสาเหมือนเด็กออกมาทันที เธอเอามือคล้องคอของแจ็คด้วยความเสน่หาและอ้อนวอนเบา ๆ “คุณท่าน คุณต้องการฉันไหม?”