บทที่ 567

ในเวลาเดียวกันนี้ ที่ฝึกเทควันโดในเมืองเอช ผู้ฝึกสอนของที่ฝึกแห่งนี้มีแปดคนยืนเรียงกันอยู่สองแถว ในกลุ่มพวกเขามีหญิงสาวร่างผอมเพรียวอยู่ด้วย แม้ว่าเธอจะสวมชุดเทควันโดที่ใหญ่และสายคาดสีดำถูกพันรอบเอวบาง ๆ ของเธอ แต่ก็ไม่สามารถปกปิดความงามของเธอได้

“แองเจลีน เซเวียร์ แน่นอนว่าเธอกำลังดูทะนงตัว ไม่มีทางที่เธอจะเอาชนะผู้ฝึกสอนของเราทั้งหมดได้ในเวลาเดียวกันหรอก” หนึ่งในผู้ฝึกสอนกล่าวด้วยสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นไปได้

หญิงสาวมีผมหางม้าสูง ยาว สีเข้มและเส้นผมธรรมชาติของเธอยาวลงมาถึงไหล่ ซึ่งมันเทียบให้เห็นอยู่บนใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอ เธอมีผิวสีผ่องดูเรียบเนียนและใบหน้าที่งดงามเหมือนงานศิลปะ

แองเจลีนตอบอย่างมุ่งมั่นว่า “คุณไม่รู้หรอกว่าฉันต้องเสียเหงื่อและน้ำตามามากแค่ไหนในการเตรียมตัวสำหรับวันนี้ เมื่อฉันเอาชนะพวกคุณทั้งหมดได้แล้ว ฉันจะบอกลาเมืองเอชและจะไม่กลับมาที่นี่อีก”

เหล่าครูฝึกได้มองหน้ากัน “เรารู้ว่าเธอเสียเหงื่อไปมากแค่ไหนกับสิ่งนี้ แต่ที่เธอหมายถึงเมื่อกี้คือการเสียน้ำตาหรือเปล่า?”

แองเจลีนตอบว่า “การที่ฉันมีโอกาสได้ทำอยู่ในทุกวันนี้ ฉันต้องทิ้งคนที่ฉันรักที่สุดไว้ มันเป็นความเจ็บปวดที่ทุกคนไม่เข้าใจ เข้ามาเลย!”

เธอยกขาเตะออกไป ฟาดเข้าไปที่ครูฝึกคนหนึ่งจนเกือบล้ม พวกเขากล่าวอย่างไม่จริงใจว่า “ก็ไม่เลวหนิ เธอแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนแล้ว”

การพัฒนาของแองเจลีนเกิดจากรากฐานของร่างกายที่มั่นคงของเธอ หลังจากสองปีของการปรับสภาพร่างกาย การออกกำลังกาย คำแนะนำจากครูฝึกสอนที่มีชื่อเสียง และการทุ่มเทเพื่อการฝึกและการทำสมาธิ เธอได้ก้าวหน้าอย่างมากในทางเทคนิคเทควันโดของเธอ

เมื่อเธอจัดการครูฝึกสอนทั้งแปดคนล้มลงกับพื้นได้แล้ว หัวหน้าโรงฝึกก็ยิ้มออกมาและพูดว่า “ฉันเห็นได้ชัดว่าพรสวรรค์ของร็อบบี้น้อยมาจากยีนของเธอนั่นเอง”

แองเจลีนตอบว่า “เปล่าเลย เขาได้รับสิ่งนี้จากพ่อของเขามากกว่า”

แองเจลีนและหัวหน้าครูฝึกกอดกัน เธอกล่าวด้วยความซาบซึ้งว่า “ท่านอาจารย์ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือในช่วงสองปีนี้ ตอนนี้ฉันต้องกลับไปที่เมืองของฉันแล้วล่ะ ฉันจะคิดถึงคุณ”

เขาตอบว่า “เธอและร็อบบี้น้อยเป็นนักเรียนที่โดดเด่นที่สุดที่ฉันเคยมี ฉันภูมิใจในตัวพวกคุณทั้งสองคน”

หลังจากออกจากโรงฝึกแล้ว แองเจลีนก็มองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีครามและยิ้มอย่างมีเสน่ห์ “พี่คะ ฉันจะกลับบ้านแล้วนะ รอฉันด้วย”

ทว่า เวลานี้เมืองอิมพีเรียลถูกปกคลุมไปด้วยเมฆสีดำในยามพลบค่ำ

ทันใดนั้น ฟ้าแลบแวบวาบ ผ่านท้องฟ้า ฝนกำลังเทลงมาที่ อสังหาริมทรัพย์ทัวร์มาลีน

เสียงลมพัดแรงกระหน่ำ ทำให้ใครก็ตามที่ได้ยินรู้สึกกลัว