บทที่ 588

อารมณ์ขีดสูงสุดของแองเจลีนพุ่งสูงขึ้น “เนื่องจากเราไม่สามารถดำเนินการเรื่องขอออกจากโรงพยาบาลใด ๆ ได้ในตอนนี้ ท่านประธาน คุณอยู่ต่ออีกวันได้ไหมคะ?”

“ออกไป!” น้ำเสียงของเจย์สั่นด้วยความโกรธ

แองเจลีนยอมจำนนทันที “ได้ค่ะ ตกลง อย่าโกรธเลยนะ อารมณ์เชิงลบจะไม่ดีต่อการฟื้นตัว ฉันจะออกไป ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”

จากนั้น เธอก็วิ่งออกไปโดยไม่รอช้า

การตื่นตระหนกของเธอ ทำให้เธอลืมปิดประตูห้องตามหลัง

ดวงตาของเจย์เป็นประกาย

การสนทนากระซิบระหว่างเกรย์สันและแองเจลีนจากประตูลอยผ่านเข้ามาในห้องของเขา

“ท่านประธานเป็นยังไงบ้าง นายหญิง?” เกรย์สันถามอย่างกังวลใจ

“ฉันไม่แน่ใจมากนัก เขาโกรธ แต่นั่นอาจเป็นเพราะฉันไม่เห็นด้วยกับการขออกจากโรงพยาบาลของเขา” แองเจลีนตอบอย่างสับสน

จากนั้นเธอก็พูดเสริม โดยไม่แน่ใจในคำอธิบายของเธอเองว่า “อารมณ์นั่นเว้นแต่ว่าเขาเหมือนจะเป็นวัยหมดประจำเดือนสินะ?”

ริมฝีปากของเกรย์สันกระตุกเมื่อเขานึกตามที่เธอพูด “ถ้าอย่างนั้นท่านประธาน กำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญ นายหญิง! วัยหมดประจำเดือนกำลังจะหมดไป”

เมื่ออ่านสีหน้างุนงงของนายหญิง เกรย์สันถามอย่างระมัดระวัง “ท่านประธานจำคุณได้หรือเปล่าครับ นายหญิง?”

ด้วยสายตาที่เฉียบคมของท่านประธานและความรักของเขาที่มีต่อแองเจลีนมีมากแค่ไหน เกรย์สันรู้สึกได้เลยว่าไม่มีทางที่เขาจะจำเธอไม่ได้

หากท่านประธานจำนายหญิงได้ มันก็จะอธิบายความโกรธของเขาที่มีออกมาได้เลย

แองเจลีนยืนพิงประตู หัวใจของเธอยังคงสั่นระรัวจากความกลัวที่หลงเหลืออยู่ “ฉันไม่คิดว่าอย่างนั้นหรอกนะ”

เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ “ยิ่งไปกว่านั้น ทำไมเขาถึงโกรธฉันแบบนั้น ถ้าเขาจำฉันได้? มีคนพูดว่า ‘ระยะทางทำให้หัวใจพองโต’ ไม่ใช่เหรอ? เขาควรจะดีใจแทนไม่ใช่เหรอ?”

เกรย์สันกำลังอยู่ในอาการพูดไม่ออก

“ตอนนั้นท่านประธานบ้าคลั่งมากกับการตามหาตัวคุณในตอนที่คุณจากไปโดยไม่ได้บอกลา นายหญิง คุณไม่เคยส่งข้อความถึงเขาหรือบอกเขาเลยว่าคุณปลอดภัยดี คุณรู้ไหมว่าท่านประธานป็นห่วงคุณมากแค่ไหน?”