บทที่ 59

เจนสันไม่อยากใส่ใจและไม่อยากยอมรับในสิ่งที่น้าของเขาพูด เขาเลยเลี่ยงเข้าไปในครัวเพื่อช่วยพ่อของเขา

โจเซฟินรู้สึกว่ามันน่าเบื่อและไม่ได้น่าสนใจ เธอจึงจากไปอย่างรีบร้อน

“พี่ชาย ฉันไปก่อนนะ แล้วอย่าลืมหาหมอให้มารักษาเจนสัน ดร.แซนเดอร์ แซคารี ที่ แกรนด์ เอเชีย ก็ไม่เลว” โจเซฟินจากไปหลังจากพูดจบ

เจย์แสดงออกอย่างสงบนิ่ง หมอที่น้องสาวของเขาแนะนำมานั้น มีความเชี่ยวชาญทางด้านจิตเวช ใจของเขารู้สึกต่อต้านเป็นอย่างมากที่จะให้เจนสันไปปรึกษากับหมอด้านจิตเวช

เขารู้สึกว่าเจนสันนั้นเหมือนกับเขา พวกเขาเพียงแค่ต้องการความสงบสุข และต่อต้านสังคมเมื่อตอนที่เขายังเด็ก พอโตขึ้นได้รู้จักเพื่อนมากขึ้น มีได้กี่คนที่จะรู้จีกนิสัยของเขาอย่างแท้จริง ทุกอย่างมันจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

แต่ช่วงสองสามวันนี้เจนสันมักจะมีอารมณ์ที่สลับไปมาระหว่างกระตือรือร้น และดูสดใสพูดมากขึ้น กับอีกอารมณ์ที่นิ่งเงียบ สิ่งนี้ทำให้เจย์ตกใจ เขากลัวว่าความประมาทของเขาจะทำให้พลาดช่วงเวลาดี ๆ ที่จะรักษาเจนสันไป

ในมื้ออาหารค่ำ เจย์ตัดสินใจที่จะพูดคุยกับเจนสันอย่างตรงไปตรงมา

“เจนสัน คุณพ่อจะให้ ดร.แซคารี มาลองตรวจพรุ่งนี้ ตกลงไหม?”

ปฏิกิริยาของเจนสัน นั้นแสดงออกอย่างรุนแรงมาก เขาเงยหน้าขึ้นและตะคอกว่า “ผมไม่ได้ป่วย”

เจย์ให้เหตุผลกับเขาอย่างใจเย็นว่า “เจนสัน การไม่รับการรักษาอาการเจ็บป่วยนั้น มันไม่ใช่วิธีที่ถูกต้อง!”

เจนสันเบิกตากว้าง แววตาที่ลึกราวกับก้มบึ้งทะเลจ้องมองพ่อของเขา เขากัดริมฝีปากและพูดเน้นย้ำทุกคำว่า “ผมไม่ได้ป่วย”

“เมื่อเร็ว ๆ นี้ ลูกทำตัวผิดปกติแบบที่ไม่เคยเป็น ลูกคุยกับคุณปู่และคุณย่า ลูกยังเต็มใจที่จะเล่นหมากรุกกับน้าของลูกด้วยซ้ำ ทั้ง ๆ ที่ลูกไม่เคยทำมันมาก่อน”

“เจนสัน ทำไม?” เจย์อยากรู้เหตุผลที่ลูกชายของเขาเปลี่ยนไป

เจนสันสะดุ้งเล็กน้อยในสิ่งที่พ่อของเขาพูด แต่สิ่งที่พ่อของเขาพูดนั้นเป็นสิ่งที่ร็อบบี้น้อย ทำไม่ใช่เหรอ?