บทที่ 598

ในขณะนั้นเองเด็ก ๆ ก็หยุดเดินแล้วถามเธอว่า “คุณพยาบาล คุณพ่อของเราอยู่ไหน?”

เจย์ที่กำลังนั่งอยู่ในสวนแก้วที่ชั้นหนึ่ง เมื่อเขามองผ่านกระจกใส เขาเห็นเด็ก ๆ มองหาเขาทุกหนทุกแห่ง แต่เขาไม่สามารถวิ่งออกไปพบเด็ก ๆ ได้ในทันที

ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่แองเจลีนซึ่งยืนอยู่กลางห้องอย่างพูดไม่ออก เขาสัมผัสได้ถึงความสุขและความตึงเครียดของเธอแม้มองดูจากระยะไกลก็ตาม

เด็กทั้งสามรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนและจากนั้นก็ลงบันไดมา แต่พวกเขาไม่เห็นพ่อของพวกเขาเลย ในเวลานี้ พวกเขาทั้งหมดล้อมรอบแองเจลีน “คุณน้าครับ คุณพ่อของเราอยู่ไหน?”

แองเจลีนมองดูเด็ก ๆ และเห็นว่าพวกเขาดูสูงขึ้นมาก ร่างกายของพวกเขาบางลง ใบหน้าของพวกเขาผอมลง และพวกเขาก็ทิ้งความน่ารักแบบเด็ก ๆ ไว้เบื้องหลังไปหมดแล้ว เธอไม่สามารถหยุดน้ำตาในดวงตาของเธอได้

น่าเสียดายที่เธอพลาดการเติบโตของลูก ๆ ในช่วงสองปีที่ผ่านมา

“คุณน้าครับ คุณร้องไห้ทำไม? เกิดอะไรขึ้นกับคุณพ่อ?” เซ็ตตี้น้อยก็เริ่มร้องไห้

ดวงตาของร็อบบี้น้อยและเจนส์เปลี่ยนเป็นสีแดงทั้งคู่

แองเจลีนรีบปาดน้ำตาและปลอบพวกเขาโดยพูดว่า “อย่าร้องนะ อย่าร้อง คุณพ่อสบายดี เพียงแต่ว่าตอนนี้เขาไม่สะดวกที่จะเคลื่อนไหว”

เซ็ตตี้น้อยตำหนิแองเจลีนและพูดว่า “แล้วคุณร้องไห้ทำไม? คุณทำให้หนูกลัวแทบแย่”

แองเจลีนพูดว่า “ฉัน... ทรายเข้าตาฉันน่ะ มันเลยเจ็บนิดหน่อย”

ร็อบบี้น้อยกลอกตาของเขา “ในห้องนี้จะมีทรายได้ยังไง? ไอคิวของผมเกือบถึง 205 เลยนะ คุณควรหาข้อแก้ตัวที่ดีกว่านี้สำหรับการโกหก”

จากนั้น เซ็ตตี้น้อยและร็อบบี้น้อยก็วิ่งออกไป

เหลือเพียงเจนส์เท่านั้น เขาจ้องมองดวงตาที่สวยงามของแองเจลีนอย่างจดจ่อไม่ขยับเขยื้อน

“คุณน้าครับ ถอดหน้ากากออกหน่อยได้ไหมครับ?” เจนส์ผู้ไม่แยแสอ่อนโยนต่อแองเจลีนอย่างไม่น่าเชื่อ สิ่งนี้กลับมาดึงดูดความสนใจของร็อบบี้น้อยและเซ็ตตี้น้อยในทันที

“เจนส์ นายกำลังทำอะไร?” ร็อบบี้น้อยหันกลับไปถาม

เซ็ตตี้น้อยก็หันไปมองแองเจลีนด้วยเช่นกัน

แองเจลีนยิ้มอย่างนุ่มนวลและดึงหน้ากากออกอย่างอ่อนโยน เผยให้เห็นใบหน้าที่สมบูรณ์ของเธอ