บทที่ 600

แองเจลีนเดินถอยกลับมาและโพล่งออกไปว่า “ฉันขอขึ้นเงินเดือนได้ไหม?”

เมื่อได้ยินแบบนั้น หลังของเจย์แข็งทื่อเล็กน้อยและดวงตาของเขาแสดงออกอย่างเย็นชา

สองปีที่เธอหนีจากไป ตอนนี้เขาให้โอกาสเธอได้อยู่ร่วมกับเด็ก ๆ เขาเคยเข้าหาเธออย่างช้า ๆ แต่เธอกลับต้องการไกลห่าง

ผู้หญิงคนนี้ได้ทิ้งศักดิ์ศรีและศีลธรรมของเธอไปไกลถึงเกาะชวาเลยหรือไง?

“ทำหน้าที่นี้ให้ดี แล้วค่อยมาคุยกับฉันเรื่องขึ้นเงินเดือน”

“โอ้”

แองเจลีนรู้สึกดีใจที่สุด เธอหันกลับไปและกระโดดขึ้นไปชั้นบน เมื่อขึ้นมาที่ห้องใต้หลังคาพื้นที่บริเวณนั้นเริ่มสั่นจากการกระโดดของเธอ

“แผ่นดินไหวเหรอเนี่ย?” เด็ก ๆ เปิดประตูห้องเรียนและวิ่งออกไป

พวกเขาเห็นแองเจลีนกระโดดเข้าหาพวกเขาเหมือนกระต่าย

“สวัสดี!” แองเจลีนโบกมือทักทายที่ประตู เธอมีรอยยิ้มเจิดจ้าราวกับดวงอาทิตย์ “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะเป็นครูติวเตอร์สอนการบ้านของพวกหนูนะ”

ร็อบบี้น้อยและเซ็ตตี้น้อยตกตะลึง

“คุณครูอะไรก็ได้ คุณนะเหรอ…แน่ใจแล้วนะ … คุณจะช่วยสอนพวกเราได้จริง ๆ เหรอ?”

แองเจลีนพยักหน้า “แน่นอนสิ ฉันทำได้ดีมากด้วยกับการทำการบ้านของฉันตอนที่ฉันยังเด็ก”

ร็อบบี้น้อยและเซ็ตตี้น้อยมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของพวกเขา “สวัสดีคุณครู” เด็กทั้งสองหันกลับเข้าไปในห้องเรียนหนังสือของตัวเอง

เจนสันพิงประตูอย่างนิ่ง ๆ และเตือนแองเจลีนอย่างอ่อนโยนว่า “คุณน้าครับ น้องชายและน้องสาวของผมได้ทำลายคุณครูที่มีชื่อเสียงมาแล้วถึง 13 คน คุณแน่ใจเหรอว่าต้องการสอนการบ้านให้พวกเขา?”

แองเจลีนยกนิ้วขึ้น “ว้าว แสดงนิ้วนับ 13 คนเลยงั้นเหรอ? นิ้วถึงกับนับไม่พอเลย”

เธอกำลังหลั่งน้ำตาในหัวใจของเธอ ปีศาจตัวน้อยของเธอจะเป็นเช่นนี้ได้ยังไง?

พวกเขาไม่เข้าใจเหตุผลการเคารพครูของพวกเขาบ้างเลยเหรอ?

เจนสันหันกลับเข้าไปในห้องเรียนหนังสือเช่นกัน

เด็กสามคนนั่งอยู่ที่โต๊ะเรียน

จากนั้นแองเจลีนได้เข้าไปนั่งบริเวณพื้นที่ว่างของห้องเรียนเด็ก ๆ