บทที่ 608

“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด และพ่อของเธอจะไม่ไล่พนักงานของเขาออกโดยไม่แยกแยะความแตกต่างระหว่างสิ่งที่ถูกกับสิ่งที่ผิดหรอกนะ เขาคือท่านอาเรสที่ฉลาดที่สุดเชียวนะ” ฝีเท้าของแองเจลีนนั้นรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว เธอเดินออกจากห้องรับรองไปในทันที

เซ็ตตี้น้อยกระทืบเท้าด้วยความโกรธ “คุณน้าอะไรก็ได้ หลงตัวเอง”

เจนสันที่เงียบอยู่ตอนนี้หันมาสนใจเจย์และพูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่นว่า “คุณพ่อคงไม่อยากให้เธอจากไป แต่ยังต้องการทดสอบเธออยู่สินะ ทำตัวอย่างกับเด็ก”

เจย์ถึงกับตกใจ เขาจ้องที่เจนสันอย่างว่างเปล่า

เด็กคนนี้รู้ได้ยังไงว่าเขาคิดอะไรอยู่ในใจ?

เจนสันดึงทิชชู่และเช็ดปากอย่างสง่างาม

จากนั้น เขาก็หยิบจานสะอาด ๆ ใส่ขนมปัง นมและชีส แล้วเดินออกไปข้างนอก

เซ็ตตี้น้อยพูดด้วยความหงุดหงิดว่า “ทำไมเจนสันถึงยอมใจดีต่อคุณน้าอะไรก็ได้อย่างนั้นล่ะ?”

ร็อบบี้น้อยมองพ่อด้วยสายตามีคำถาม “คุณน้าอะไรก็ได้คนนี้เป็นใครกันแน่?”

เจย์หยิบอาหารเช้าของเขาขึ้นมาแล้วยัดเข้าปากอย่างเชื่องช้า

เขานึกถึงคำพูดของเจนสันในใจ เห็นได้ชัดว่าคุณไม่ต้องการให้เธอจากไป แต่ยังต้องการทดสอบเธอ

ทำตัวอย่างกับเด็กเหรอ?

“คุณน้าอะไรก็ได้ของลูก ๆ. จะไม่ทิ้งเราไปไหน ลูก ๆ เลิกคิดที่จะหาช่วงเวลาทำให้เธอยากลำบากใจต่อไปได้แล้วนะ” เจย์เตือนเด็ก ๆ

เซ็ตตี้น้อยและร็อบบี้น้อยตกใจกับทัศนคติที่ต่างไปจากเดิมของพ่อของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง

เซ็ตตี้น้อยพูดทั้งน้ำตาว่า “คุณพ่อ คุณชอบคุณน้าอะไรก็ได้เหรอคะ?”

เจย์ชะงักเล็กน้อยและในที่สุดเขาก็พยักหน้าเบา ๆ “ใช่”

จากนั้น เซ็ตตี้น้อยก็ร้องออกมาว่า “คุณพ่อคะ คุณไม่ต้องการแม่แล้วเหรอ?”

เจย์ดึงทิชชู่และเอาไปเช็ดใบหน้าของเธออย่างหยาบ ๆ “อีกไม่นานเธอจะชอบคุณน้าอะไรก็ได้ เธอจะชอบหล่อนเหมือนที่เธอชอบแม่”

“หนูไม่ต้องการที่จะชอบเธอ” เซ็ตตี้น้อยกล่าว