บทที่ 621

แจ็คมองเจย์อย่างเย็นชาและพูดว่า “นายมาทันเวลาพอดีเลยนะ”

โจเซฟินหยุดรถเข็นของเจย์ตรงหน้าแจ็คและแองเจลีนได้เดินตามหลังเขามาทันที

การกระทำของเธอคล้ายกับนกน้อยที่ต้องการความคุ้มครองจากนกอินทรี

โจเซฟินจ้องสายตาอันแหลมคมไปที่แองเจลีนและพูดว่า “ตัวสร้างปัญหา”

แองเจลีนเพียงแค่ยิ้มให้เธอ

โจเซฟินเห็นท่าทีแบบนี้แล้วกลับรู้สึกสับสน ผู้หญิงคนนี้มีความกล้าที่จะท้าทายและดูหมิ่นผู้คนใน ซีคามอร์ แอนเน็กซ์ ได้เพียงนี้เลยเหรอ แต่เธอคนนี้ก็ยอมที่จะเชื่อฟังเหมือนกับสัตว์ตัวเล็ก ๆ ต่อหล่อน ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?

เมื่อได้ยินในสิ่งที่โจเซฟินพูด คนในซีคามอร์ แอนเน็กซ์ก็คิดว่าเธอพาเจย์เข้ามาเพื่อขอโทษ

แม้แต่แจ็คก็คิดอย่างนั้น เขาแสดงท่าทางเย่อหยิ่งเพื่อรอรับฟังการขอโทษของเจย์

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากบางของเจย์ก็พูดขึ้นว่า “คุณพ่อ เธอทำอะไรผิดกับคุณทำไมถึงต้องสั่งให้พวกเขาฆ่าเธอด้วย?”

เสียงของเขาอาจจะเบา แต่ก็หนักแน่นด้วยการท้าทาย

ในตอนนี้แจ็คได้คิดไว้แล้วว่า ถ้าเจย์ยังไม่ยอมขอโทษเขาอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน เขาอาจจะไม่ปล่อยให้แองเจลีนหลุดพ้นอย่างอิสระได้อย่างง่ายดาย

เขาไม่คาดคิดว่าคำแรกที่เจย์พูดจะเต็มไปด้วยการท้าทาย

“เจย์ เธอเป็นคนเข้ามาที่ซีคามอร์ แอนเน็กซ์ ซึ่งเป็นอาณาเขตของฉันและทำให้เกิดความวุ่นวาย ฉันควรลงโทษเธอไม่ใช่เหรอ?” แจ็คเก็บความโกรธที่ก่อตัวขึ้นอยู่ภายในตัวเขาและคงรอยยิ้มของความเป็นพ่อเอาไว้

“ถ้าเธอไม่เคารพคุณ คุณควรลงโทษเธอ ผมไม่มีปัญหากับเรื่องนั้น” เจย์ตอบ

แองเจลีนตกตะลึง

ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจเธอมากนัก ใช่ไหม?

“นายยังดูโตเป็นผู้ใหญ่พอ” แจ็คพูด

เขายกมือขึ้นและสั่งคนของเขาว่า “ไปจัดการกับเธอซะ”

แองเจลีนกอดขาของเจย์อย่างรวดเร็วและขอร้อง “ท่านอาเรส คุณจะทิ้งฉันไว้แบบนี้ไม่ได้ ฉันคนเป็นของคุณนะ”

“คนของฉันอะไรกัน?” เจย์มีแววตาของความคาดหวังในดวงตาของเขา