บทที่ 627

“ฟังนะ คนของฉันเป็นผู้ก่อตั้งแกรนด์ เอเซีย เขาคือ เจย์ อาเรส” ขณะที่เธอเอ่ยชื่อที่รักของเธอ ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มที่หยิ่งผยอง

ปีเตอร์ดูราวกับว่าเขาถูกฟ้าผ่า เขาตัวแข็งทื่ออย่างตกตะลึง

“มีอะไรผิดปกติงั้นเหรอ?” แองเจลีนโบกมือไปตรงหน้าเขา

ปีเตอร์คร่ำครวญด้วยความเพ้อ “เจย์ อาเรสเป็นผู้ชายของเธอเหรอ?”

แองเจลีนพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ

ปีเตอร์จับหัวของเขา ใบหน้าของเขาแสดงออกมาด้วยความหวาดกลัวราวกับว่าโลกกำลังจะแตกในวันพรุ่งนี้

โอ้ พระเจ้า

“ฉันได้ยั่วยุเขาแล้ว ฉันถึงวาระ วาระสุดท้ายแล้ว!”

แองเจลีนทำหน้ามุ่ย เธอทำแก้มป่องและมองปีเตอร์ด้วยความไม่พอใจ “แม้ว่าจะมีข่าวลือว่าที่รักของฉันเป็นคนป่าเถื่อนและเป็นคนพูดน้อย หรือมือของเขาเปื้อนเลือดแต่อย่างไร แต่นั่นเป็นเพียงข่าวลือ อันที่จริง ที่รักของฉันเป็นแค่ลูกสุนัขตัวเล็ก ๆ ที่อ่อนโยนและไม่เป็นอันตรายเลย”

โลกของปีเตอร์พังทลายไปแล้ว เขากำลังจะตกอยู่ในความบ้ากับตัวเขาเอง

เขาหยิบเซรั่มบำรุงผิวจากลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งแล้วยัดใส่มือของแองเจลีน จากนั้นเขาก็เริ่มไล่เธอออกไป

“แองเจลีน เซเวียร์ นี่คือเซรั่มบำรุงผิวเพียงพอสำหรับการใช้ถึงครึ่งปีเป็นอย่างดีเลยล่ะ ใบหน้าของเธอดูหายเป็นปกติแล้ว ดังนั้นเธอไม่ต้องมาหาฉันหลังจากนี้อีกและอย่าบอกใครว่าฉันทำศัลกรรมใบหน้าเธอล่ะ” ปีเตอร์ขอร้อง

แน่นอน แองเจลีนไม่ต้องการให้เจย์ทำความรู้จักกับศัลยแพทย์พลาสติกของเธออยู่แล้ว ถ้าเขารู้ว่าเธอต้องทนทุกข์เพียงใด เขาคงไม่มีความสุขอย่างแน่นอน

“ไม่ต้องห่วง ความลับของนายปลอดภัยเมื่ออยู่กับฉันอย่างแน่นอน”

“ถ้าเจอฉันครั้งต่อไปในอนาคต ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน แค่แสร้งทำเป็นไม่รู้จักฉัน โอเคไหม?”

แองเจลีนรู้สึกสับสนในใจ “ทำไมล่ะ? เราเป็นแค่เพื่อนกัน ไม่ใช่ว่าเรากำลังนอกใจสักหน่อย”

ปีเตอร์ผลักเธอออกไปข้างนอก “แล้วเธอจะเข้าใจในภายหลัง ลาก่อน”

หลังจากที่เขาผลักเธอออกไป เขาก็ล็อคประตูจากด้านในราวกับว่ามีผียืนอยู่นอกประตู