บทที่ 629

แองเจลีนลากกระเป๋าของเธอไปและออกจากหอท่าเรือหอมหวนท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย

หลังจากที่เจนสันเห็นภาพความเศร้าของเธอที่เดินหายไปหลังสายฝน เขาหันกลับมาและวิ่งไปที่ห้องของพ่อ

“คุณพ่อ!! เธอไปแล้ว!”

เจนสันพิงประตู ใบหน้าของเขาเหมือนของเจย์ เย็นชาด้วยความโกรธ

“ต่อให้คุณพ่อลงโทษเธอที่ไม่บอกลา แค่แกล้งทำมัน แต่ทำไมคุณพ่อต้องขับไล่เธอออกไปในสภาพอากาศเลวร้ายแบบนี้ด้วย?”

เจย์นั่งอยู่บนเตียง ขาของเขาห้อยอยู่ข้างเตียงอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาปกคลุมไปด้วยความมืดมิด

“ในเมื่อเธอทำผิดพลาดอะไรก็ตาม เธอก็ต้องได้รับโทษ” เขากัดฟันและตะคอกออกมา

สายตาของเจนสันเหลือบไปมองที่เศษซากบนพื้น เขาเข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่าการปะทุของพ่อไม่ได้เกิดจากความขุ่นเคืองแค่เล็กน้อย

แม่ของเขาต้องทำอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาโกรธมาก

เจนสันเดินเข้าไปและก้มไปหยิบเศษชิ้นส่วนที่แตกหัก

เจย์บอกว่า “ปล่อยให้แม่บ้านมาทำความสะอาด”

เจนสันตอบว่า “เออ เมื่อไม่กี่วันก่อน คุณพ่อมีบางอย่างผิดปกติกับศีรษะของคุณพ่อหรือครับ คุณพ่อเพิ่งบอกแม่บ้านให้ไปอยู่ที่ลานข้างนอกคฤหาสน์นะ”

การแสดงออกในดวงตาของเจย์จมลง เขาจำได้ เขาไม่ต้องการให้ใครมารบกวนเวลาระหว่างเขากับแองเจลีน ดังนั้นเขาจึงจัดแม่บ้านไปอยู่ที่ลานข้างนอกคฤหาสน์

เจนสันบอกว่า “ความสะอาดของบ้านไม่ใช่ประเด็น ประเด็นที่สำคัญถ้าเธอไปแล้วใครจะดูแลคุณพ่อ?”

เจย์เงียบไป

เจนสันถามคำถามที่โดนใจเขา ตอนนี้เขาเป็นอัมพาต แต่เขาก็ยังเป็นคนสะอาด ถ้าเป็นคนอื่นที่ดูแลความเป็นอยู่ที่ดีของเขา เขาจะรู้สึกหงุดหงิดและไม่สบายใจ