บทที่ 636

เธอปฏิบัติต่อเขาเหมือนเขาเป็นอากาศเลยเหรอ?

โจเซฟินและแองเจลีนปล่อยมือออกจากกันและโจเซฟินเดินไปหาพ่อแม่ของเธอขณะที่เธอทักทายพวกเขา “คุณพ่อ คุณแม่”

เธอแต่งหน้าอย่างสง่างามดูสุภาพและงดงามราวกับว่าเธอสนใจในการนัดหาคู่ที่ไม่เคยเจอกันมาก่อนนี้เป็นพิเศษ แจ็คจับผิดเธอไม่ได้เลย ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงทักทายเธอด้วยสีหน้ามืดมน “นั่งลงสิ”

แองเจลีนยืนอยู่ตรงกลาของห้องโถงขณะที่เธอมองไปรอบ ๆ แล้วเธอก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย เธอเมินที่จะมองไปที่เจย์ในขณะเดียวกันที่เธอเดินไปหาฮิโรชิในที่สุด

เจย์ตาแข็งทันที

แองเจลีนเข้าไปนั่งข้าง ๆ ฮิโรชิและยิ้มให้เขาอย่างมีเสน่ห์ “นายน้อยไททัสคะ คุณยังจำฉันได้ไหม?” เสียงของเธอเบากว่าปกติ

ฮิโรชิรู้สึกตื่นเต้นกับการเริ่มพูดคุยของแองเจลีน เธอดูเป็นคนชัดเจนและดูปล่อยตัวปล่อยใจ

“นั่นคือเธอจริง ๆ เหรอ แองเจลีน?”

“ฉันเอง” ดวงตาของแองเจลีนดูสง่างามและมีเสน่ห์

“คุณยังมีชีวิตอยู่? แต่คุณตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“เรื่องมันยาว! ครั้งหน้าฉันจะพาคุณไปดื่ม นายน้อยไททัส แล้วเราค่อยคุยกัน” แองเจลีนยิ้ม

“ได้เลย ตกลงตามนั้น”

ทั้งสองโต้ตอบกันไปมาและรู้สึกได้ว่าพวกเขาสนิทสนมกันมานาน

แจ็คมองเจย์อย่างไม่พอใจ “เจย์ นั่นเธอเป็นหนึ่งในคนของนายที่มาจากหอท่าเรือหอมหวนไม่ใช่เหรอ? ทำไมนายไม่ลงมือทำอะไรสักอย่าง?”

เจย์จ้องไปที่แองเจลีนและสายตาของเขาดูลึกล้ำจนยากจะเข้าใจ แต่ใคร ๆ ก็เห็นว่าดวงตาของเขาเยือกเย็น

เจย์ตอบอย่างเศร้า ๆ “เธอไม่ใช่คนจากหอท่าเรือหอมหวนอีกต่อไปแล้ว ดังนั้นผมจึงควบคุมเธอไม่ได้”

มันเป็นแผนการที่แองเจลีนวางไว้อย่างดีเพื่อทดสอบว่าเจย์ยังรักเธออยู่หรือเปล่า ดังนั้น แสดงให้เห็นว่าเจย์เน้นย้ำว่าเขาไม่ได้เกี่ยวข้องกับเธออีกต่อไปแล้ว และนั่นทำให้สีหน้าของแองเจลีนแย่ลง

‘ไอ้บ้าเอ๊ย ฉันอยากจะร้องไห้เหลือเกิน!’