บทที่ 639

เจย์เล่นกับก้อนหินกลม ๆ ในมือ และจ้องไปที่แองเจลีนด้วยดวงตาที่เย็นชาและมืดมิด

เขายังคงไม่พูดด้วย

อย่างแรก แองเจลีนได้ยืดคอของเธอเพื่อมองลงไปที่เขา แต่ท้ายที่สุด เธอค่อย ๆ หดคอลง แม้แต่เสียงของเธอก็ลดลงเป็นฝุ่นผง

“ทำไมนายไม่โยนมันกลับมาล่ะ ฉันจะไม่หลบด้วย”

ดังนั้น เจย์จึงยกก้อนหินขึ้น แองเจลีนปิดตาลงเมื่อเธอเห็นว่าเขากำลังจะขว้างก้อนหินใส่เธอจริง ๆ

ก้อนหินมีเสียงหวือผ่านหูของเธอไป แองเจลีนลืมตาขึ้นและมองเจย์ด้วยความสยดสยอง

เขาขว้างก้อนหินใส่เธอจริง ๆ เหรอเนี่ย?

เขาไม่ได้กลัวที่จะทำร้ายเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ เพราะตอนนี้เขาอยู่บนรถเข็นอย่างนั้นใช่ไหม?

แองเจลีนไม่พอใจเขา แววตาของเธอเมื่อจ้องมองเจย์ไม่เพียงแต่แสดงความไม่พอใจที่เธอมีต่อเขาก่อนหน้านี้เท่านั้น แต่ยังมีร่องรอยของความเศร้าเสียใจอีกด้วย

จากนั้นเธอก็เดินไปทางเขาทั้งน้ำตาเพียงเพื่อจะอ้อมผ่านรถเข็นเพื่อเดินต่อไปได้

“พี่คะ!” โจเซฟินเดินไล่ตามเธอไปพร้อมกับตะโกนเรียกเธอ

ทันทีที่เธอเรียกพี่ แองเจลีนก็เดือดขึ้นมาทันที เธอตะโกนออกมา “ฉันไม่ใช่พี่สาวของเธอ!”

ใบหน้าที่ดุร้ายของเธอทำให้โจเซฟินตกตะลึง

“พี่จะเถียงฉันทำไมในเมื่อพี่ชายของฉันต่างหากที่เป็นคนเถียงกับเธอ!” โจเซฟินถามอย่างอ่อนแรง

“ไม่เห็นเหรอ? เขาแกล้งทำเป็นไม่รู้จักฉันโดยตั้งใจ!” แองเจลีนจ้องไปที่เจย์อย่างโกรธจัด

เพื่อทำให้เขาโกรธ แองเจลีนกล่าวโดยไม่มีข้อจำกัดใด ๆ “แล้วถ้าเธอเป็นผู้ชายล่ะ? มีอะไรดีที่ได้ทำเรื่องนี้ ทำไมถึงแสดงท่าทางหยิ่งทะนงและอวดดี? ผู้ชายหลายสิบล้านคนในสังคมนี้ไม่สามารถหาภรรยาได้เพียงเพราะผู้ชายมีจำนวนมากกว่าผู้หญิงในพื้นที่กว้างมากมายนี้หรอกนะ”

“ฉันขอบคุณที่นายไม่สนใจฉัน ฉันสูญเสียต้นไม้เพียงต้นเดียว ยังไงฉันก็มีป่าทั้งหมดให้เลือกอีก”

หลังจากเหลือบมองที่ขาพิการของเขา เธออุทานอย่างโกรธจัด “ยิ่งไปกว่านั้น ต้นไม้นี้ก็คดเคี้ยวอีกด้วย”

โจเซฟินอ้าปากค้างทันที