บทที่ 653

จู่ ๆ มื้อเช้าที่อิ่มเอิบก็มีรสชาติเหมือนแสงเทียนหยดในตัวเจย์ เขาคายขนมปิ้งลงในถังขยะที่ใกล้ ๆ เขานั่งด้วยสีหน้าที่น่าเกลียดน่ากลัว

เด็ก ๆ พยายามขัดขวางเส้นทางสู่ความสุขของเขาหรือเปล่า?

เด็กสามคนมองพ่อของพวกเขา ...

ร็อบบี้น้อยแกล้งทำเป็นถอนหายใจเหมือนผู้ใหญ่ “อ่า แม้แต่ฮีโร่ก็ยังมีความอ่อนแอในเสน่ห์ของหญิงสาวสวย”

เจย์ตอบว่า “ความงามที่ดีที่สุดไม่ได้อยู่ที่ได้เจอ แต่ต้องหาให้เจอ ถ้าเจอแล้ว บอกพ่อนะ พ่อสามารถช่วยลูกจองภรรยาตัวน้อยของลูกได้”

เจนสันตำหนิพ่อของเขาอย่างรุนแรงโดยไม่ลังเลและพูดว่า “ไม่ใช่ทุกคนที่มีสายตาแห่งความเชื่อเหมือนคุณพ่อนะ นอกจากนี้ ไม่ใช่ทุกคนที่เป็นเฒ่าหัวงูเหมือนคุณพ่อด้วย”

เจย์ “...”

“ใครสอนให้ลูกพูดแบบนี้?” เจย์ตะคอกใส่อย่างโกรธจัด

แองเจลีนฝังใบหน้าของเธอต่ำลงไปในจานของเธอ

เจนสันเหลือบมองแองเจลีน มองด้วยแววตาที่อ่านไม่ออกของเขา

เจย์ชี้ไปที่แองเจลีนและได้พบว่าแองเจลีนที่ก้มใบหน้าของเธอมุดลงไปในจาน

เจย์ไม่รู้ว่าเขาควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

“แองเจลีน?”

แองเจลีนเงยหน้าขึ้นอย่างประหม่า ปลายจมูกของเธอถูกแต้มด้วยครีมชีส เธอดูตลก

“กินให้อร่อยนะ” เจย์พูด

“ตกลงค่ะ”

ที่ประตูของซีคามอร์ แอนเน็กซ์ก็ถูกเปิดออก

สตอร์มรีบเข้ามาในห้อง “ท่านอาเรส นี่มันแย่แล้ว มีบางอย่างเกิดขึ้นที่กระท่อมโบยบินสู่จันทรา”

“มีอะไรเกิดขึ้นกับโจเซฟินหรือเปล่า?” แองเจลีนทิ้งช้อนส้อมของเธอลงบนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นยืน ด้วยร่างกายของเธอที่เกร็งไปหมด

เจย์มองแองเจลีนที่กำลังตื่นเต้นและขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้สึกว่าเธอดูไม่กังวลมากเวลาเกิดอะไรขึ้นกับเขาเลย