บทที่ 669

เจย์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ต่อให้เธอจะกลับบ้าน เธอก็จะต้องกลับไปที่เป็นบ้านของฉันเท่านั้น ไม่ใช่บ้านของนาย”

เซย์นทำหน้าบูดบึ้ง “น้องสาวผมไม่ได้กลับมาสักพักใหญ่แล้ว แต่เธอกลับถูกคุณขืนใจตลอดเวลา ผมแค่อยากพาเธอกลับมาสักสองสามวัน คุณไม่สงสารเราบ้างหรือไง คุณปู่คิดถึงเธอมากและพ่อแม่ของผมก็เช่นกัน คุณไม่รู้หรอกว่าความรักของครอบครัวที่มีต่อลูก ๆ ของพวกเขาแข็งแกร่งแค่ไหน”

เจย์ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ไม่ได้”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซย์นก็โกรธจัด “ไม่น่าแปลกใจที่คนจะบอกว่าคุณเป็นคนเลือดเย็นและเย็นชา คุณรู้อะไรไหม คุณแย่กว่านั้น คุณดูไม่ใช่มคนแล้ว แม้ว่าน้องสาวของผมจะแต่งงานกับคุณไปแล้ว แต่เธอก็ไม่ใช่ทรัพย์สินส่วนตัวของคุณ!”

ไม่ว่าเซย์นจะพูดอะไร เจย์ก็ไม่หวั่นไหว

“เธอได้แต่งงานกับฉันแล้ว และจะมีเพียงความตายที่จะพรากเราจากกันเท่านั้น ดังนั้น ฉันจึงมีหน้าที่รับผิดชอบในตัวเธอ”

เซย์นไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากใช้ท่านปู่เซเวียร์เป็นการบอกกล่าวออกมาแทน “อันที่จริง คุณปู่ของผมต้องการพบคุณด้วย”

ใบหน้าของเจย์เปลี่ยนไปเล็กน้อย “ฉัน?”

“ใช่” เซย์นพูด

เจย์ครุ่นคิดปกติแล้วท่านปู่เซเวียร์จะไม่ถามหาเขาโดยไม่มีเหตุผล

เมื่อแองเจลีนสังเกตว่าเจย์ไม่โต้ตอบออกมาสักพัก เธอจึงทำท่าทางอ้อนและพูดว่า “ที่รัก เราไปได้ไหม?”

เจย์ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ได้สิ”

จากนั้นเขาก็บอกสตอร์มว่า “โทรหาเทมเพสและขอให้เขาไปดูแลเด็ก ๆ เราจะไปบ้านของเซเวียร์ในเมืองนางแอ่นและไปเยี่ยมญาติ ๆ ของฉันกัน”

เซย์นตกตะลึง “บ้าจริง ผมไม่รู้ว่าคุณชอบอะไรแบบนี้ ถ้ารู้ ผมคงให้แองเจิลเรียกคุณว่า 'ที่รัก' เมื่อนานมาแล้ว ทำไมผมต้องมาเสียแรงพยายามโน้มน้าวใจคุณเองด้วยล่ะเนี่ย?”

เจย์พูดไม่ออก

เจย์ได้ตัดสินใจไปที่เมืองนางแอ่นในนาทีสุดท้าย เพื่อไปเยี่ยมญาติ ๆ ของเขา แจ็คและคนอื่น ๆ จึงเดินจากไป

โจซี่แอบดูเซย์นก่อนจะตามแจ็คไปอย่างเศร้า ๆ

จู่ ๆ แองเจลีนก็ก้าวไปข้างหน้าและจับมือของโจซี่ แล้วเธอพูดว่า “โจซี่ มากับเราสิ”

โจซี่มองไปที่เซย์นและลังเล

หลังจากเลิกกับเซย์นแล้ว พวกเขาไม่เคยติดต่อกันอีกเลย ทันใดนั้น การพบเขาด้วยวิธีนี้ค่อนข้างน่าอาย