บทที่ 680

โจเซฟินส่งตอบเขาด้วยรอยยิ้มที่สดใส

เจย์รู้สึกเจ็บปวดเพราะแองเจลีนกังวลเรื่องโจเซฟิน

“แองเจลีน เธอเคยเป็นห่วงฉันบ้างไหม?” เจย์ถามอย่างหงุดหงิด

เธอมองมาที่เขาและถามด้วยความไม่แน่ใจ “นาย… อิจฉาเหรอ?”

แม้ว่าเขาไม่ต้องการยอมรับมัน แต่มันคือความจริง เขาใช้ความเงียบของเขาเพื่อยอมรับมัน

แองเจลีนประหลาดใจกับคำตอบของเขา แต่ในไม่ช้า เธอก็ยิ้ม “ที่รัก อย่าอิจฉาน้องสาวตัวเองได้ไหม?”

แทนที่จะรู้สึกเขินอาย เขาตอบกลับอย่างภาคภูมิใจว่า “สิ่งใดหรือใครก็ตามที่ทำให้เธอกังวลเกี่ยวกับพวกเขามากกว่าฉัน มันทำให้ฉันอิจฉาหมดนั่นแหละ”

แองเจลีนถึงกับพูดไม่ออก เขาเป็นราชาแห่งความหึงหวง

สายตาของเขาดูเจ็บปวดราวกับลูกสุนัขตัวน้อยที่น่าเศร้า เมื่อเขาเห็นว่าปฏิกิริยาของเธอดูไม่เข้าใจ

“เธอไม่สนใจฉันเลย”

แองเจลีนรู้สึกถูกกล่าวหามากไป “ฉันไร้เดียงสามากกว่าในซีรีย์เรื่องเซ็นทรัลพาร์คห้าที่เป็นกลุ่มวัยรุ่น 9 คนถูกตัดสินว่ากระทำความผิดฐานข่มขืนนักวิ่งหญิงผิวขาวที่พวกเขาไม่ได้กระทำเสียอีก”

“งั้นบอกฉันมาสิว่าเป็นห่วงฉันไหม?”

แองเจลีนมองลงต่ำด้วยขนตาที่ยาวของเธอในขณะที่เธอกระพริบตา พวกมันเหมือนปีกผีเสื้อที่แตะอยู่บนใบไม้อย่างแผ่วเบา มันสามารถดึงดูดความสนใจของดอกไม้ทั้งหมดที่อยู่รอบ ๆ ตัวมันได้เลย

“ความรัก วิธีที่ฉันเป็นห่วงนายก็เหมือนใบไม้ที่ร่วงหล่นถึงรากของมัน เหมือนกับว่าดินที่จะหล่อเลี้ยงดอกไม้อื่นได้…” เธอตอบอย่างจริงใจ

น่าเสียดายที่เจย์ไม่ยอมปล่อยเธอหลุดมือไปง่าย ๆ “ฉันหวังว่าเธอจะสามารถอธิบายได้ด้วยวิธีที่ง่าย ๆ กว่านี้นะ”

เธอตกตะลึง

“นายไม่ใช่นักเรียนชั้นยอดในชั้นเรียนแล้วเหรอ?”

“เธอรู้ไหมว่าด้านโรแมนติกของฉันใช้ไม่ได้ผล”

เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ ด้วยคำตอบที่คลุมเครือ

แองเจลีน “…”