บทที่ 683

เจย์กลับไปที่อสังหาริมทรัพย์ทัวร์มาลีนโดยพาสตอร์มกลับมาด้วยคนเดียว

เขาคาดว่าจะออกจากที่นั่นอย่างอารมณ์ดี โดยคิดว่าเขาจะสามารถนำความรักในชีวิตของเขากลับบ้านไปด้วยได้ เขาไม่เคยคาดหวังว่าจะกลับมาอย่างโดดเดี่ยวและเพียงลำพังเช่นนี้

เจย์ซ่อนตัวอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง นั่งอยู่ครึ่งวี่ครึ่งวัน

สตอร์มถามอย่างเหนื่อยหน่าย “ทำไมเราไม่พานายหญิงกลับมาด้วยล่ะ ท่านประธาน?”

มันเห็นได้ชัดว่าอารมณ์ขุ่นเคืองของท่านประธานและกลิ่นอายของความเศร้าที่แสนเจ็บปวดเกิดจากการขาดนายหญิงที่อยู่เคียงข้างเขา

เจย์ตอบว่า “ในฐานะอัญมณีล้ำค่าของตระกูลเซเวียร์ เธอจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตระกูลอาเรสอีกต่อไปนับจากนี้เป็นต้นไป”

สตอร์มเข้าใจทันที การใช้คำว่า 'ตระกูลอารเส' ของท่านประธานแทนคำว่า 'ฉัน' หมายถึงการผลักนายหญิงออกจากเขาวงกตที่สับสนและอันตรายของตระกูลอาเรส

เพื่อปกป้องนายหญิง ท่านประธานได้เลือกที่จะขีดเส้นแบ่งที่ชัดเจนระหว่างพวกเขา

มันคงเป็นเรื่องยากสำหรับท่านประธานที่ต้องทนทุกข์ตลอดทั้งกลางวันและกลางคืนอย่างไม่ต้องสงสัย

ถ้าไม่มีแองเจลีน แม้แต่สวรรค์ก็คงรู้สึกเหมือนตกนรก

สิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของหอท่าเรือหอมหวนที่มีชีวิตชีวา ตอนนี้ดูหมองคล้ำและเป็นสีเทาในสายตาของเจย์

“สตอร์ม บอกเกรย์สันหน่อยว่าพรุ่งนี้ฉันจะไปที่บริษัท”

สตอร์มหยุดด้วยความประหลาดใจ ขาของท่านประธานยังต้องการการพักฟื้น กระนั้น หากการพักผ่อนที่บ้านทำให้ท่านประธานรู้สึกโดดเดี่ยวมาก เขาอาจใช้เวลานี้ไปอยู่ที่ทำงานสินะ

“ได้ครับผม”

โทรศัพท์ของเจย์เริ่มดังขึ้นและเสียงเรียกเข้าอันไพเราะของเพลง Red spider Lily ก็ลอยเข้ามาในห้อง

เจย์หลับตาลง เขาผูกมัดกับความลังเลใจและยับยั้งหลังดวงตาของเขา

เสียงเรียกเข้าสิ้นสุดลงและเจย์ก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

อย่างไรก็ตาม เสียงเรียกเข้าเดิมฟังดูดื้อรั้นอีกครั้ง

เมื่อหันไปมองท่านประธาน สตอร์มอ่านการตัดสินใจนั้นโดยไม่ตอบด้วยสีหน้าของเขา แล้วเดินไปที่โต๊ะทำงาน เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขาก็กดปฏิเสธการรับสาย

จากนั้น เขาก็เห็นชื่อที่เป็นสายเรียกเข้าที่ไม่ได้รับสายปรากฎขึ้นมา ผู้ติดต่อเป็นแองเจลีนจากรายการการโทรล่าสุด