บทที่ 685

ณ อสังหาริมทรัพย์ ทัวร์มาลีน

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเดินไปหาเจย์และรายงานว่า “นายท่านครับ ทั้งนายหญิงเซเวียร์และนายหญิงรองได้กลับมาเมื่อสักครู่นี้ ตามคำสั่งของนายท่าน ผมไม่อนุญาตให้นายหญิงเซเวียร์เข้ามา”

เจย์รู้สึกหัวใจเต้นแรงอย่างอธิบายไม่ถูก

แม้แต่สิ่งที่คิดไปเองของเขาก็ได้จินตนาการว่าแองเจลีนถูกปฏิเสธออกนอกอสังหาริมทรัพย์ ทัวร์มาลีนได้แบบไหน อย่างน้อยที่สุดก็เกิดจากเขา

“แล้วนายหญิงรองล่ะ?”

“คุณท่านได้สั่งห้ามเราไว้เด็ดขาด โดยเฉพาะนายหญิงรองว่าไม่ให้กลับเข้ามาในบ้านตอนนี้”

ดวงตาของเจย์แข็งกระด้าง “เขาไม่สนใจความเป็นอยู่ของโจเซฟินเลยเหรอ?”

ถึงอย่างนั้น เจย์ไม่สามารถหยุดกังวลเกี่ยวกับอนาคตของโจซี่ได้เลยในขณะนี้ เนื่องจากความสำคัญหลักของเขาคือการที่ทั้งคู่ได้ออกจากดินแดนรกร้างนี้ไป

“เตรียมรถให้พร้อม สตอร์ม”

สตอร์มตัวแข็งทื่อไปเล็กน้อย เมื่อเข้าใจเจตนาของท่านประธานแล้ว เขาเดินลงไปที่ห้องใต้ดินของครอบครัวอาเรส และขับรถที่ดูธรรมดาออกไป

รถมีแผงฉนวนที่กั้นด้วยไม้แยกที่นั่งคนขับกับผู้โดยสารตอนหลัง หน้าต่างกันกระสุนของมันถูกปรับแต่งให้เป็นกระจกส่องมองเห็นทางเดียว ซึ่งผู้คนภายนอกจะไม่สามาถมองภายในรถ

เจย์หยิบปืนลูกซองขึ้นมาในขณะที่สตอร์มขับรถ เขาเหยียบคันเร่งอย่างแรงไปยังทางเข้าหลักของอสังหาริมทรัพย์ ทัวร์มาลีน

ทั้งโจเซฟินและแองเจลีนเดินพยุงตัวกันไป ร่างของทั้งคู่ดูโดดเดี่ยวอยู่บนทางเท้าอิฐไม้มะฮอกกานีข้างถนนยางมะตอย

จากระยะไกล เจย์จ้องมองไปที่รองเท้าส้นเข็มของแองเจลีนที่เหยียบบนก้อนอิฐที่มีหญ้าไม่เรียบอยู่ เจย์สูดหายใจเข้าลึก ๆ

ขาของเธอคงเจ็บแน่หากเธอเดินแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ

“พาพวกเธอไปส่ง สตอร์ม” เจย์พูด

สตอร์มรีบจอดรถขวางทางด้านหน้าของแองเจลีนและโจซี่ สตอร์มลดกระจกลง ปรับเบาะหลังลงและพูดด้วยน้ำเสียงแหบ ๆ ว่า “พวกคุณอยากขึ้นมานั่งรถไหมครับ คุณผู้หญิง?”

ในเมื่อเดินต่อไปไม่ได้แล้ว โจซี่ก็พยุงแองเจลีนเข้าไปข้างในรถทันที

แองเจลีนยอมเข้าไป โดยปล่อยให้อีกคนช่วยทำทุกอย่างที่เธอต้องการตอนนี้ที่ดูเหมือนซอมบี้พันผ้า

เจย์ฟังการเคลื่อนไหวอยู่ด้านหลังของรถ ความสิ้นหวังของเขาไม่สามารถปกปิดได้เพราะขาดการได้ยินเสียงของแองเจลีน