บทที่ 717

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

โคลได้ยินเสียงเตือนดังขึ้นจากระบบติดตามในโทรศัพท์ของแองเจลีน

ถึงอย่างนั้น เมื่อเขาพบว่าโทรศัพท์ที่ถูกทิ้งไว้ในสวนสาธารณะ เขาจึงมองหาแองเจลีนไม่เจออีกเลย

เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับว่าแองเจลีนหนีรอดจากเขาไปได้สำเร็จ

รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา “ยอดเยี่ยมจริง ๆ แองเจลีน เซเวียร์ คุณดึงดูดความสนใจของผมได้สำเร็จ แต่อย่าคิดจะหนีผมไปได้ตลอดชีวิต”

แองเจลีนรู้สึกเบิกบานอย่างมีความสุขหลังจากที่เธอหนีรอดจากโคล ยอร์ก ได้สำเร็จ

“ฉันสามารถหลบหนีจากเงื้อมมือของ เจย์ อาเรส มาได้ อะไรที่คุณจะมาเปรียบเทียบกับเขาได้?”

แองเจลีนเรียกแท็กซี่และกลับไปที่บ้านของครอบครัวเซเวียร์ในเมืองนางแอ่นในทันที

เมื่อคนขับแท็กซี่มาจอดที่ประตูบ้าน แองเจลีนก็พูดว่า “รอฉันสักครู่นะ ฉันจะไปเอาเงินมาให้”

จากนั้น เธอก็หันหลังวิ่งไปที่ลานกว้าง ๆ ในบ้านเซเวียร์

“คุณปู่ คุณแม่ หนูกลับมาบ้านแล้ว”

แองเจลีนหยุดเดินกะทันหัน เธอตกตะลึงเมื่อเห็นชายผู้สง่างามนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น

โคล ยอร์ก นั่งอยู่บนโซฟา กาน้ำชาวางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าเขา กลิ่นมันหอมบ่งบอกเธอว่ามันเป็นชาสะสมของปู่ที่ได้นำออกมาชง

โคลมองเธอด้วยรอยยิ้ม ดวงตาที่สดใสและเปล่งประกายของเขาจ้องมองไปที่เธออย่างเสน่หา

แองเจลีนสะดุด เกือบล้มลงกับพื้น

“ทำไมคุณถึงไปทุกที่ที่ฉันไปเสมอ”

โคลยกเท้าขึ้น เขาทำท่าทีสบาย ๆ เหมือนอยู่ในบ้านของเขาเอง

“ผมบอกคุณแล้วไงว่า คุณไม่สามารถหนีรอดจากฝ่ามือของผมไปได้หรอก”