บทที่ 730

โคลแสดงรอยยิ้มอย่างสดใส ขณะที่เขามองลงไปที่เจย์ ดวงตาที่ท่วมท้นของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

“แองเจลีนเป็นของฉัน มันไม่ใช่เรื่องของคุณถ้าฉันคิดจะทำอะไรกับเธอ”

เจย์ยกมือขึ้นตบเขาเสียงอย่างดัง

โคลโกรธจัดและหน้าซีดอย่างน่ากลัว

รอยยิ้มอันอบอุ่นในตอนแรกของเขาจางลงจากมุมตาของเขาและนิ้วเรียวของเขาสัมผัสใบหน้าที่ร้อนระอุ “ถ้านายคิดว่าจะหลบจากการตบของฉันได้ ฉันเกรงว่านายจะคิดผิดแล้วล่ะ”

เสียงของเขาอ่อนโยนมากและฟังดูเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิ

เจย์ดูหมิ่น ดวงตาที่ลึกซึ้งของเขาเปล่งแสงอันเย็นยะเยือกออกมา “จนกว่าฉันและแองเจลีนจะหย่ากันอย่างเป็นทางการ นายไม่ได้รับอนุญาตให้แตะต้องตัวเธอ ไม่อย่างนั้น นายจะต้องชดใช้อย่างสาหัส”

โคลหัวเราะคิกคัก “ฮ่า ๆ น่าสนใจ”

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาเคยได้รับภัยคุกคามแบบนี้

“ถ้าอย่างนั้นจะรอดูแล้วกัน” โคลพูด มือของเขาวางลงไปบนเก้าอี้รถเข็นของเจย์อย่างนุ่มนวล

สายตาที่เฉียบคมของเจย์มองลงไปที่มือของเขา และดวงตาที่เหมือนเหยี่ยวของเขาก็หดตัวลงทันที ก่อนที่เขาจะเคลื่อนตัว ฟินน์รีบดึงมือของโคลออกไป เขาหัวเราะและพูดว่า “ท่านประธานอาเรส ไม่ชอบให้คนอื่นแตะต้องทรัพย์สินของเขา”

โคลเลื่อนสายตาจากร่างของเจย์ไปที่ใบหน้าของฟินน์ เมื่อเขาเห็นฟินน์ยิ้มอย่างไม่เป็นอันตราย เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่คนของเจย์ดูเหมือนจะไม่ธรรมดา

ไม่มีใครเห็นสิ่งที่เขาคิดได้หรอก!

เขาดูถูกอย่างรู้สึกอาย แต่เห็นได้ชัดว่าเขาสัมผัสเห็นทุกสิ่งและว่องไวมาก

โคลยิ้มและรีบเดินจากไป

เจย์หันหน้าไปจ้องที่ร่างอันหล่อเหลาและตรงไปตรงมาของโคล ใบหน้าของเขามืดลงเล็กน้อย

‘ผู้ชายที่หล่อเหลาอย่างเขาเป็นคนที่แองเจลีนชอบงั้นเหรอ?’